Συγγραφέας Παιδικής Λογοτεχνίας

Καλωσήρθατε στον "τόπο" μου!

Τετάρτη, 4 Μαρτίου 2015

ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΑΡΓΗΣΑ ΝΑ ΤΟ ΓΡΑΨΩ

Ήταν αναμενόμενο. Αργά ή γρήγορα θα έγραφα ένα βιβλίο με θέμα το διαζύγιο και τις νέες οικογένειες που μπορούν να δημιουργηθούν μετά από αυτό. Είχα πολλούς λόγους να το γράψω. Η αφορμή δόθηκε όταν πριν περίπου τρία χρόνια ζούσα την ηρωίδα του βιβλίου μέσα από τις αφηγήσεις του πατέρα της, αλλά και την αγωνία του για αυτή τη νέα συνθήκη ζωής που εκφραζόταν μέσα από τις πρόσωπο με πρόσωπο, αλλά και μέσω τηλεφώνου συζητήσεις μας. Έτσι δημιουργήθηκε και το δεύτερο στοιχείο του βιβλίου. Ο τηλεφωνικές συνδιαλέξεις του διαζευγμένου πατέρα με το φίλο του, σαν μια κραυγή αγωνίας: "Και τώρα τι κάνω;" "Ποιο το σωστό και ποιο το λάθος;"
Η μοίρα το φερε, διότι περί μοίρας πρόκειται, να ζήσω τη μεγάλη περιπέτεια που λέγεται διαζύγιο, για δεύτερη φορά. Μόνο που αυτή τη φορά παίζω το ρόλο του ενεργού θεατή που το βιώνει από την άλλη όψη του νομίσματος. Όπου όψεις νομίσματος διαζυγίου είναι ο πρωην συζυγος από τη μία και η πρώην σύζυγος από την άλλη.
Το δικό μου διαζύγιο μετράει πάνω από δέκα χρόνια. Αν με ρωτήσει κάποιος να μιλήσω για τον έγγαμο βίο μου, θα πρέπει να σκάψω πολυ βαθιά στις αναμνήσεις μου και με δυσκολία να ανασύρω κάποιες από αυτές. Είναι ακριβώς όπως το λέει το τραγούδι "...κίτρινο γράμμα στο συρτάρι". Δυστυχώς και στη δική μου περίπτωση, αλλά και σε πολλές άλλες το γεγονός του διαζυγίου με όλα τα συνοδευτικά, δεν πρόκειται να πάψει ποτέ να σε απασχολεί. Κάτι σαν τον όρκο που δίνουν οι νεόνυμφοι "θα είμαστε μαζί , μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος". Τι κι αν το παιδί σου ενηλικιώθηκε, τι κι αν δημιούργησε καινούρια οικογένεια, πάντα θα υπάρχει κάποιος λόγος, ή κάποιος τρόπος να έρθουν σε αντιπαράθεση τα δύο μέρη. Εκτός...
Εκτός κι αν την έχουν δει Σουηδοί! Στη δική μου οικογένεια, το ζούμε και αυτό το μοντέλο. Δεν ξέρω πως θα ονομάσουμε το προηγούμενο, αλλά επειδή δεν είμαι η μόνη που έχω γνωρίσει τη χαρά του διαζυγίου, είχα την τύχη να ζήσω μέσα στα στενά οικογενειακά πλαίσια και το πως αλλιώς θα μπορούσε να είναι ένα διαζύγιο. Ακόμα ένα στοιχείο, που φαίνεται ξεκάθαρα στην υπόθεση του βιβλίου, με τη μαμά να ξαναπαντρεύεται, να δημιουργεί νέα οικογένεια, να επικοινωνεί έστω και με κάποιες διαφωνίες με τον πατέρα και να φτάνει στο σημείο, να σκέφτεται πόσο ανάγκη έχει ο πρώην σύζυγος της από μία συντροφιά! Θεατής λοιπόν, αυτού του μοντέλου, πρώτα με το διαζύγιο του αδελφού μου, ο οποίος έχει μια πρώην γυναίκα που τον νοιάζεται και που υπεραγαπάει τα παιδιά που έκανε με τη δεύτερη γυναίκα του. Όταν ήταν πιο μικρή η ανηψιά μου, μεγαλύτερη αδυναμία έδειχνε σε αυτήν, παρά σε μένα! Έσκαγα από τη ζήλεια μου. Πρώτη φορά το λέω αυτό. Και από την άλλη με τη δεύτερη σύζυγο του αδελφού μου, η οποία είχε κι αυτή ένα διαζύγιο και ένα παιδί. Τον Γιωργάκη! (πήρα την άδεια του για να πω το όνομα). Τον Γιωργάκη που ήρθε στην οικογένεια μας όταν ήταν περίπου οκτώ χρονών, τώρα είναι εικοσιδύο χρονών άντρας, και που τον αγαπήσαμε από την πρώτη στιγμη και που ποτέ, έτσι νομιζω δηλαδή, δεν τον ξεχωρίσαμε απο τα φυσικά μας ανήψια και εγγόνια. "Γιωργάκηηηηηηη" ακόμα του φωνάζω και του έχω μεγάλη αδυναμία. Έχω γνωρίσει και τον πατέρα του. Έχει έρθει στο σπίτι μας, αρκετές φορές, μέσα στην καλή χαρά, μιας και κείνος με τη σειρά του δημιούργησε μια καινούρια οικογένεια. Και κει που νομιζα πως η Λένα- η ηρωίδα του βιβλίου μου, ήταν η μεγάλη κόρη του συντρόφου μου, συνειδητοποίησα, αφού εκδόθηκε το βιβλίο, πως η Λένα είναι ο Γιωργάκης! (Γιωργάκη μην το  διαβάσεις αυτό!!) Γιατί ο ανηψιός μου ο Γιώργος, βρέθηκε ξαφνικά σε μια πραγματικότητα που είμαι σίγουρη πως χρειάστηκε χρόνο για να την δεχτεί και είμαι σίγουρη πως τον δυσκόλεψε. Μοναχοπαίδι χωρισμένων γονιών, όπου οι δυο γονείς τους παντρεύτονται ξανά ο ένας μετά τον άλλον και αποκτούν από δυο παιδιά. Η μάνα του δυο κορίτσια και ο πατέρας του δυο αγόρια. Ο Γιωργάκης και ο κάθε Γιωργάκης, ή η κάθε Λένα δικαιούνται μια ζωή χωρίς εντάσεις. Γιατί, είτε μας αρέσει είτε όχι (για μας τους διαζευγμενους μιλώ) ο πατέρας είναι ένας και η μάνα μία και από την ένωση αυτών των δύο δημιουργήθηκαν.  Είναι αυτό που λέει η Ελεονώρα Σουρλάγκα στο εισαγωγικό σημείωμα του βιβλίου: "..Στην αγάπη του καθενός για το παιδί προστίθεται η μεταξύ τους αγάπη, δημιουργώντας έτσι μια σούπερ ενισχυμένη, "τούρμπο" αγάπη..." Και αυτήν έχουν ανάγκη τα παιδιά.
Κλείνοντας, θα αναφερθώ σε ένα χιουμοριστικό στοιχείο της ιστορίας που βασίζεται και αυτό σε μια πραγματικότητα. Η μητέρα της Λένας, θα γίνει φίλη με τη φιλενάδα του μπαμπά και θα φτάσει στο σημείο...εντάξει κοντεύω να σας πω όλη την ιστορία! Γνωρίζω την πρώην γυναίκα του συντρόφου μου. Κάποτε-προ διαζυγίου- είχαμε ανταλλάξει και τηλέφωνα.
Απόψε που τα γράφω αυτά μπορεί να διαβάζει το "Μα, μπαμπά είναι χάλια!", μιας και το βιβλίο που έχω δώσει με αφιέρωση στον πρώην άντρα της, βρέθηκε στα χέρια της κόρης τους.
 Αν και τώρα που το καλοσκέφτομαι, ίσως αυτή η ιδέα να βασίστηκε στην πολύ καλή σχέση των δύο συζύγων, νυν και πρώην του αδελφού μου, οι οποίες, έχουν καθίσει άπειρες φορές στο ίδιο τραπέζι και έχουν γιορτάσει, γενέθλια, ονομαστικές εορτές, Πάσχα, Πρωτοχρονιά ...


*Η ανάρτηση αυτή γράφτηκε με καλή διάθεση και δεν είχα σκοπό-πιστεύω ότι το κατάφερα-να θίξω πρόσωπα ή γεγονότα.




                              Καλοκαίρι 2014- Ο Γιώργος και γω βγάζουμε σέλφι

1 σχόλιο: