Συγγραφέας Παιδικής Λογοτεχνίας

Καλωσήρθατε στον "τόπο" μου!

Παρασκευή, 9 Οκτωβρίου 2015

ΚΡΑΤΙΚΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ ΚΥΠΡΟΥ ΣΤΟ "ΜΑ, ΜΠΑΜΠΑ, ΕΙΝΑΙ ΧΑΛΙΑ!"

Μια περίεργη χαρά αυτές τις μέρες...
Το Κρατικο Βραβείο Λογοτεχνίας στην κατηγορία για μεγάλα παιδιά και εφήβους απονέμεται ομόφωνα στο βιβλίο μου "Μα, μπαμπά, είναι χάλια!"
Είναι η τρίτη φορά που δέχομαι αυτή την τιμή, από την ιδιαίτερη πατρίδα μου.

Η ανακοίνωση της επιτροπής:


Μετά από ομόφωνη απόφαση της Κριτικής Επιτροπής, το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας για Μεγάλα Παιδιά και Εφήβους για εκδόσεις του έτους 2014 απονέμεται στην Παναγιώτα Πλησή για το έργο της Μα, μπαμπά, είναι χάλια! (εκδόσεις Κέδρος).
Σκεπτικό βράβευσης:
Το βιβλίο αναφέρεται στις καταστάσεις που δημιουργούν ένα διαζύγιο και η συμβίωση των παιδιών με τους καινούργιους συντρόφους των γονιών τους στη ζωή τους, καθώς η περίοδος ανασύστασης της οικογένειας είναι από τις δυσκολότερες που βιώνουν. Θέμα αξιόλογο και ιδιαίτερα ενδιαφέρον τόσο για μεγάλα παιδιά όσο και για εφήβους. Η συγγραφέας με πειστικό τρόπο, χωρίς διδακτισμό, με χιούμορ, λεκτικό και καταστασιακό, που προκαλείται από τη θέαση των γεγονότων μέσα από την παιδική ματιά της ατίθασης και πανέξυπνης ηρωίδας κυρίως, χειρίζεται το θέμα με αφηγηματική τέχνη, με πολυεστιακή ανάδειξη των γεγονότων, τόσο μέσα από την πρωτοπρόσωπη αφήγηση της ανήλικης πρωταγωνίστριας, όσο και μέσα από τα ηλεκτρονικά μηνύματα του πατέρα προς τον φίλο του που λειτουργούν ως αντίστιξη οπτικών γωνιών, αλλά και ως παράλληλα κείμενα (ως οπτική εντύπωση που προσθέτει ποικιλία). Συχνά τα μηνύματα αυτά επέχουν θέση εσωτερικού μονολόγου, όπως αντίστοιχα και τμήματα της πρωτοπρόσωπης αφήγησης της ηρωίδας, τεχνικές που αποκαλύπτουν τις εσωτερικές διεργασίες και τον ψυχισμό τους. Η οπτική του θέματος διευρύνεται και εμπλουτίζεται και μέσα από τους διαλόγους της μητέρας με τα παιδιά της, κυρίως με την εξεγερμένη Λένα, ενώ η διαφορετική αντιμετώπιση του θέματος από τον μικρότερο αδερφό αναδεικνύει την ποικιλία των αντιδράσεων των παιδιών σε πολύ σημαντικά γιαυτά ζητήματα. Οι χαρακτήρες εξελίσσονται παράλληλα με την πλοκή, η οποία κορυφώνεται οργανικά ως προς την εικόνα της ηρωίδας. Η αμεσότητα, η καθημερινότητα του λόγου, η ανεπιτήδευτη έκφραση, καθώς και η ποικιλία των χαρακτήρων, τόσο των ενηλίκων (των γονιών και των νέων συντρόφων τους), όσο και των ανηλίκων, ενισχύουν τον ρεαλισμό του κειμένου, ενώ η in medias res έναρξη της αφήγησης, με τα αφηγηματικά κενά που δημιουργεί στον αναγνώστη, προσθέτει στοιχεία έκπληξης και προκαλεί περισσότερο το ενδιαφέρον του.

Πέμπτη, 20 Αυγούστου 2015

ΜΑ ΜΠΑΜΠΑ, ΕΙΝΑΙ ΧΑΛΙΑ!-ΟΤΑΝ ΟΙ ΗΡΩΕΣ ΕΠΑΨΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΑ ΜΑΖΙ...


Το βιβλίο αυτό γράφτηκε το χειμώνα και την άνοιξη του 2012, όταν η σχέση μου με τον βασικό ήρωα της ιστορίας ήδη μετρούσε κάποιους μήνες. Το διαζύγιο ως πραγματικότητα, έμπαινε στη ζωή μου για δεύτερη φορά μέσα από τη δική του εμπειρία, και ήταν αυτό που με ώθησε να γράψω τελικά ένα βιβλίο-που όπως λέω και σε παλαιότερη μου ανάρτηση-έπρεπε να είχα γράψει από καιρό.
Η αγωνία του πραγματικού ήρωα, αποτυπώθηκε με ευρηματικό -από ότι έχουν επισημάνει άλλοι- τρόπο, με τις τηλεφωνικές συνδιαλέξεις του πατέρα με τον φίλο του.
"-Κάποιες φορές γίνομαι σκληρός.
-Δεν είσαι ο μόνος βρε Δημήτρη.
-Δεν ξέρω γιατί το κάνω αυτό. Είναι γιατί θέλω το καλό τους; Ή μήπως φοβάμαι πως θα τους χάσω; Νευριάζω που ο Στέφανος βλέπει τα παιδιά μου περισσότερες ώρες από μένα. Ίσως γι αυτό κάνω λάθη. Γιατί όταν σε κυριεύει ο θυμός δεν μπορείς να σκεφτείς σωστά...."
Η ιστορία του βιβλίου έχει πολλά στοιχεία όχι μόνο από τη πραγματική κοινή ιστορία μας, αλλά και από τα διαζύγια πολύ δικών μου ανθρώπων.
Δεν μπορείς να μείνεις ανεπηρέαστος, από αυτά που ζεις και δεν νομίζω πότε πως θα μπορέσω να γράψω για πράγματα που δεν εμπεριέχουν δικά μου βιώματα. Άλλοστε η ζωή μου, μου έχει δώσει αρκετό υλικό για να γράψω. Δεν νομίζω ποτέ να πω, "στέρεψα!"
Εκείνο που αρχίζει να με ανησυχεί είναι μήπως ανήκω στην κατηγορία των συγγραφέων που προβλέπουν τα μελλούμενα.
Στο συγκεκριμένο βιβλίο, η φιλενάδα του μπαμπά-εγώ-η επονομαζόμενη Χάλια σε όλο το βιβλίο από την κόρη του μπαμπά-θα πάψω κάποια στιγμή να είμαι φιλενάδα του. Γεγονός που τρία χρόνια και, από τότε που γράφτηκε το βιβλίο, έγινε πραγματικότητα μόλις πρόσφατα.
"-Τσακωθήκατε; 
-Πρέπει να τσακωθούν δυο άνθρωποι για να μην ξαναμιλήσουν; Απλά αποφασίσαμε πως είναι καλύτερα να μην συνεχιστεί η σχέση αυτή...."
Τον Οκτώβριο κυκλοφορεί-εκτός απροόπτου η νέα μου δουλειά με θέμα την ανεργία. Αυτή η δουλειά γράφτηκε-η πλάκα είναι- που δεν είναι καθόλου πλάκα- πως την ιδέα αρχικά την έριξε ο αδελφός μου, δύο μήνες πριν βρεθούν στην ανεργία ο ίδιος και η γυναίκα του.
Δεν κρύβω λοιπόν την ανησυχία μου, γι αυτό που ανάφερα πιο πάνω. Μπορεί και να είναι τυχαία όλα αυτά. Για καλό και για κακό ένα θεατρικό που το χω παγώσει δυο χρόνια τώρα-λόγω έλλειψης χρόνου και έχει σαν θέμα το θάνατο, λέω να το καθυστερήσω κι άλλο!!!

*Οι ήρωες ενός συγγραφέα δεν πεθαίνουν ποτέ. Και οι ήρωές μας πρώτα είναι αληθινοί και κατόπι πλάθονται κι άλλο με τη φαντασία μας.
Τελικά το γράψιμο εκτός από σωτήριο και ψυχοθεραπευτικό, είναι και ψυχοφθόρο. Και τώρα είμαι περισσότερο αντιμέτωπη με το τελευταίο.

http://panagiotaplissi.blogspot.gr/2015/03/blog-post.html
Η ανάρτηση που μιλάει με περισσότερες λεπτομέρειες για τα πραγματικά πρόσωπα πίσω από το βιβλίο.




Παρασκευή, 22 Μαΐου 2015

ΕΙΔΑ ΤΗ ΧΑΡΟΥΛΑ ΧΤΕΣ ΤΟ ΒΡΑΔΥ


Χτες το βράδυ, είδα τη Χαρούλα. Σε έναν χώρο που δεν θα θέλαμε και οι δυο μας να γίνει η πρώτη συνάντηση. Η πρώτη μετά από εικοσιένα χρόνια. Η ώρα προχωρημένη. Η στιγμή δύσκολη. Και κάπου εκεί συναντήθηκαν τα βλέματα μας. Αυτή τη στιγμή την έχω ζήσει αρκετές φορές. Και πάντα το ίδιο συναίσθημα. Έγινε η αναγνώριση. Μετά ήρθε η αγκαλιά. Τα φιλιά.
Η Χαρούλα ήταν μαθήτρια μου. Τώρα νεαρή κυρία, μητέρα. Ήταν ένα από τα παιδιά των πιο αγαπημένων τμημάτων της καριέρας μου, αν και για όλα το ίδιο λέω! Δυο χρόνια την είχα μαθήτρια. Πόσο διαφορετική από το κοριτσάκι εκείνο. Μα το ίδιο γλυκιά και ευγενική.
Ήρθε σαν ένα δώρο σταλμένο από τη ζωή. Έλαμψε ο χώρος που βρισκόμουν. Δεν ήμουν πια μόνη. Στάθηκε δίπλα μου για ώρα. Μίλαγε συνέχεια, η αλήθεια είναι πως για μένα ήταν πιο δύσκολο να μιλήσω, και χαμογελούσε. Όλες τις οι κουβέντες με ένα χαμόγελο που έφτανε μέχρι τα αυτιά.
Και όμως. Μου φανερώθηκε για άλλη μια φορά η αλήθεια. Πόσο σημαντικοί είναι για μένα οι μαθητές μου. Και τότε και τώρα. Πόσες φορές στο παρελθόν πιάστηκα από την ύπαρξη τους για να τα βγάλω πέρα. Μπήκα στην τάξη, άυπνη, βουρκωμένη, απελπισμένη, δυστυχισμένη. Μια να κοιτάω το πάτωμα. Μια το ταβάνι. Και ύστερα να πλησιάζω το παράθυρο, να γυρίζω την πλάτη μου και να αφήνω τα δάκρυα να τρέχουν.Και πόσες φορές ευδιάθετη, ερωτευμένη, ευτυχισμένη. Να θέλω να  γελάω, να ξεχνιέμαι, να πηγαίνω στο παράθυρο να κοιτάζω έξω.
Πάντα γινότανε το ίδιο μαγικό. Χωρίς καν να προσπαθήσουν. Με μια κουβέντα. Μια απορία. Μια μικρή φασαρία. Μια δικιά τους στενοχώρια ή χαρά. Και κείνο το "σας αγαπώ κυρία.."
"Μα ήσασταν η καλύτερη δασκάλα!, μου είπε η Χαρούλα χτες το βράδυ. Το έχω ξανακούσει. Αλλα ποτέ δεν έχω μπει στη διαδιακσία του αν ήμουνα καλή ή λιγότερο καλή ή δεν ξέρω τι άλλο, δασκάλα. Ξέρω, και αυτό της είπα χτες το βράδυ, πως ήθελα τα παιδιά μου να είναι πάντα καλά όταν βρίσκονται μέσα στην τάξη. Αυτό δεν έχει να κάνει ούτε με φυλλάδια, ούτε με κανόνες γραμματικής, ασκήσεις μαθηματικών και τέτοια. Έχει να κάνει μόνο με αυτό που έχει τη  μεγαλύτερη αξία στη ζωή. Και αυτό είναι η αγάπη. Χωρίς αυτήν, είμαστε χαμένοι.





*Έφυγα μετά τα μεσάνυχτα. Μέχρι την έξοδο του κτιριού με τους δαιδαλώδεις, ερημικούς εκείνη την ώρα, διαδρόμους, με συνόδεψε το δεύτερο δώρο που μου έστειλε η ζωή χτες το βράδυ. Ένα, άγνωστο σε μένα, γλυκό ξανθό δεκαεξάχρονο κορίτσι, με λευκό μπλουζάκι.Χαμογελούσε όλη την ώρα. Ένας άγγελος. Νομίζω πως την λέγανε Ελεονώρα, αλλά δεν είμαι και σίγουρη.

*Και μια περίεργη σύμπτωση, που μου θύμισε μια κουβέντά που  έλεγα στη Χαρούλα όταν ήτανε μικρούλα. Της την θύμισα χτες βράδυ: "Εμείς οι μισές, μισές, είμαστε  σπάνιες, καλύτερες!" ή κάτι τέτοιο.

Εγώ, η Χαρούλα και το κορίτσι της εξόδου έχουμε μητέρα από την Ελλάδα και πατέρα από την Κύπρο.

         

Η Χαρούλα επάνω δεξιά 1992-93

Τετάρτη, 4 Μαρτίου 2015

ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΑΡΓΗΣΑ ΝΑ ΤΟ ΓΡΑΨΩ

Ήταν αναμενόμενο. Αργά ή γρήγορα θα έγραφα ένα βιβλίο με θέμα το διαζύγιο και τις νέες οικογένειες που μπορούν να δημιουργηθούν μετά από αυτό. Είχα πολλούς λόγους να το γράψω. Η αφορμή δόθηκε όταν πριν περίπου τρία χρόνια ζούσα την ηρωίδα του βιβλίου μέσα από τις αφηγήσεις του πατέρα της, αλλά και την αγωνία του για αυτή τη νέα συνθήκη ζωής που εκφραζόταν μέσα από τις πρόσωπο με πρόσωπο, αλλά και μέσω τηλεφώνου συζητήσεις μας. Έτσι δημιουργήθηκε και το δεύτερο στοιχείο του βιβλίου. Ο τηλεφωνικές συνδιαλέξεις του διαζευγμένου πατέρα με το φίλο του, σαν μια κραυγή αγωνίας: "Και τώρα τι κάνω;" "Ποιο το σωστό και ποιο το λάθος;"
Η μοίρα το φερε, διότι περί μοίρας πρόκειται, να ζήσω τη μεγάλη περιπέτεια που λέγεται διαζύγιο, για δεύτερη φορά. Μόνο που αυτή τη φορά παίζω το ρόλο του ενεργού θεατή που το βιώνει από την άλλη όψη του νομίσματος. Όπου όψεις νομίσματος διαζυγίου είναι ο πρωην συζυγος από τη μία και η πρώην σύζυγος από την άλλη.
Το δικό μου διαζύγιο μετράει πάνω από δέκα χρόνια. Αν με ρωτήσει κάποιος να μιλήσω για τον έγγαμο βίο μου, θα πρέπει να σκάψω πολυ βαθιά στις αναμνήσεις μου και με δυσκολία να ανασύρω κάποιες από αυτές. Είναι ακριβώς όπως το λέει το τραγούδι "...κίτρινο γράμμα στο συρτάρι". Δυστυχώς και στη δική μου περίπτωση, αλλά και σε πολλές άλλες το γεγονός του διαζυγίου με όλα τα συνοδευτικά, δεν πρόκειται να πάψει ποτέ να σε απασχολεί. Κάτι σαν τον όρκο που δίνουν οι νεόνυμφοι "θα είμαστε μαζί , μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος". Τι κι αν το παιδί σου ενηλικιώθηκε, τι κι αν δημιούργησε καινούρια οικογένεια, πάντα θα υπάρχει κάποιος λόγος, ή κάποιος τρόπος να έρθουν σε αντιπαράθεση τα δύο μέρη. Εκτός...
Εκτός κι αν την έχουν δει Σουηδοί! Στη δική μου οικογένεια, το ζούμε και αυτό το μοντέλο. Δεν ξέρω πως θα ονομάσουμε το προηγούμενο, αλλά επειδή δεν είμαι η μόνη που έχω γνωρίσει τη χαρά του διαζυγίου, είχα την τύχη να ζήσω μέσα στα στενά οικογενειακά πλαίσια και το πως αλλιώς θα μπορούσε να είναι ένα διαζύγιο. Ακόμα ένα στοιχείο, που φαίνεται ξεκάθαρα στην υπόθεση του βιβλίου, με τη μαμά να ξαναπαντρεύεται, να δημιουργεί νέα οικογένεια, να επικοινωνεί έστω και με κάποιες διαφωνίες με τον πατέρα και να φτάνει στο σημείο, να σκέφτεται πόσο ανάγκη έχει ο πρώην σύζυγος της από μία συντροφιά! Θεατής λοιπόν, αυτού του μοντέλου, πρώτα με το διαζύγιο του αδελφού μου, ο οποίος έχει μια πρώην γυναίκα που τον νοιάζεται και που υπεραγαπάει τα παιδιά που έκανε με τη δεύτερη γυναίκα του. Όταν ήταν πιο μικρή η ανηψιά μου, μεγαλύτερη αδυναμία έδειχνε σε αυτήν, παρά σε μένα! Έσκαγα από τη ζήλεια μου. Πρώτη φορά το λέω αυτό. Και από την άλλη με τη δεύτερη σύζυγο του αδελφού μου, η οποία είχε κι αυτή ένα διαζύγιο και ένα παιδί. Τον Γιωργάκη! (πήρα την άδεια του για να πω το όνομα). Τον Γιωργάκη που ήρθε στην οικογένεια μας όταν ήταν περίπου οκτώ χρονών, τώρα είναι εικοσιδύο χρονών άντρας, και που τον αγαπήσαμε από την πρώτη στιγμη και που ποτέ, έτσι νομιζω δηλαδή, δεν τον ξεχωρίσαμε απο τα φυσικά μας ανήψια και εγγόνια. "Γιωργάκηηηηηηη" ακόμα του φωνάζω και του έχω μεγάλη αδυναμία. Έχω γνωρίσει και τον πατέρα του. Έχει έρθει στο σπίτι μας, αρκετές φορές, μέσα στην καλή χαρά, μιας και κείνος με τη σειρά του δημιούργησε μια καινούρια οικογένεια. Και κει που νομιζα πως η Λένα- η ηρωίδα του βιβλίου μου, ήταν η μεγάλη κόρη του συντρόφου μου, συνειδητοποίησα, αφού εκδόθηκε το βιβλίο, πως η Λένα είναι ο Γιωργάκης! (Γιωργάκη μην το  διαβάσεις αυτό!!) Γιατί ο ανηψιός μου ο Γιώργος, βρέθηκε ξαφνικά σε μια πραγματικότητα που είμαι σίγουρη πως χρειάστηκε χρόνο για να την δεχτεί και είμαι σίγουρη πως τον δυσκόλεψε. Μοναχοπαίδι χωρισμένων γονιών, όπου οι δυο γονείς τους παντρεύτονται ξανά ο ένας μετά τον άλλον και αποκτούν από δυο παιδιά. Η μάνα του δυο κορίτσια και ο πατέρας του δυο αγόρια. Ο Γιωργάκης και ο κάθε Γιωργάκης, ή η κάθε Λένα δικαιούνται μια ζωή χωρίς εντάσεις. Γιατί, είτε μας αρέσει είτε όχι (για μας τους διαζευγμενους μιλώ) ο πατέρας είναι ένας και η μάνα μία και από την ένωση αυτών των δύο δημιουργήθηκαν.  Είναι αυτό που λέει η Ελεονώρα Σουρλάγκα στο εισαγωγικό σημείωμα του βιβλίου: "..Στην αγάπη του καθενός για το παιδί προστίθεται η μεταξύ τους αγάπη, δημιουργώντας έτσι μια σούπερ ενισχυμένη, "τούρμπο" αγάπη..." Και αυτήν έχουν ανάγκη τα παιδιά.
Κλείνοντας, θα αναφερθώ σε ένα χιουμοριστικό στοιχείο της ιστορίας που βασίζεται και αυτό σε μια πραγματικότητα. Η μητέρα της Λένας, θα γίνει φίλη με τη φιλενάδα του μπαμπά και θα φτάσει στο σημείο...εντάξει κοντεύω να σας πω όλη την ιστορία! Γνωρίζω την πρώην γυναίκα του συντρόφου μου. Κάποτε-προ διαζυγίου- είχαμε ανταλλάξει και τηλέφωνα.
Απόψε που τα γράφω αυτά μπορεί να διαβάζει το "Μα, μπαμπά είναι χάλια!", μιας και το βιβλίο που έχω δώσει με αφιέρωση στον πρώην άντρα της, βρέθηκε στα χέρια της κόρης τους.
 Αν και τώρα που το καλοσκέφτομαι, ίσως αυτή η ιδέα να βασίστηκε στην πολύ καλή σχέση των δύο συζύγων, νυν και πρώην του αδελφού μου, οι οποίες, έχουν καθίσει άπειρες φορές στο ίδιο τραπέζι και έχουν γιορτάσει, γενέθλια, ονομαστικές εορτές, Πάσχα, Πρωτοχρονιά ...


*Η ανάρτηση αυτή γράφτηκε με καλή διάθεση και δεν είχα σκοπό-πιστεύω ότι το κατάφερα-να θίξω πρόσωπα ή γεγονότα.




                              Καλοκαίρι 2014- Ο Γιώργος και γω βγάζουμε σέλφι

Σάββατο, 7 Φεβρουαρίου 2015

ΟΣΟ ΕΙΝΑΙ ΦΡΕΣΚΟ ΑΚΟΜΑ






Ε, ναι λοιπόν! Το καινούριο μου βιβλιο είναι γεγονός! Και μάλιστα μια στιιγμή που δεν το περίμενα. Στην εκπνοή-κυριολεκτικά- του 2014. Κυκλοφόρησε 31 του Δεκέμβρη. Το περίμενα πολύ νωρίτερα...Παρόλα αυτά, είναι ένα γεγονός που μου δίνει ιδιαίτερη χαρά, για αρκετούς λόγους.
Ο πρώτος, για την ικανοποίηση που παίρνεις κάθε φορά που βλέπεις μια δουλειά σου να εκδίδεται.
Ο δεύτερος, γιατί κατάφερα να γράψω ένα βιβλίο βασισμένο σε προσωπικά βιώματα, όχι και τόσο ευχάριστα. Για να πω την αλήθεια, βιώματα σε κάποιες περιπτώσεις δύσκολα, που θα ήθελα να διαγράψω εντελώς, αλλά που μόνο αυτό δεν έκανα!
Ο τρίτος, γιατί οι πρώτες εντυπώσεις των ανθρώπων που το διάβασαν είναι κάτι παραπάνω από ενθαρρυντικές.
Ο τέταρτος, γιατί μετά από τις πρώτες παρουσιάσεις του σε δύο σχολεία, αποδεικνύεται η ανάγκη των παιδιών και των εκπαιδευτικών να δουλέψουν πάνω σε ένα τόσο καυτό θέμα που αφορά ένα μεγάλο ποσοστό των μαθητών μας.
Και τέλος, γιατί και γι αυτό το βιβλίο υπάρχουν μελλοντικά σχέδια που εύχομαι να πραγματοποιηθούν!

Για την ιστορία πίσω από την ιστορία, θα αναφερθώ σε μελλοντική μου ανάρτηση.


Βιβλίο μου, κοίταξε να αγαπηθείς!









                      *συμβουλές προς ένα παιδί που έχουν χωρίσει οι γονείς του