Συγγραφέας Παιδικής Λογοτεχνίας

Καλωσήρθατε στον "τόπο" μου!

Δευτέρα, 17 Νοεμβρίου 2014

Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΤΗΣ ΝΤΟΡΟΘΥ ΣΝΟΤ ΠΑΝΤΡΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ

Ένα από τα αγαπημένα παιδικά βιβλία του γιου μου αλλά και αρκετών μαθητών μου είναι Η εξαφάνιση της Ντόροθυ Σνοτ, του Πέτρου Χατζόπουλου. Μετά από αυτό ακολούθησαν και άλλα με τον ίδιο ήρωα -τον Κορνήλιο Κρικ-που μιας και του είχαμε αδυναμία έπρεπε να  τα αγοράσουμε. Όλα αυτά καμιά δεκαετία πίσω. Τότε που ανακάλυπτα και εγώ τη διπλή συγγραφική ταυτότητα του Αύγουστου Κορτώ-γνωστού συγγραφέα της λογοτεχνίας για μεγάλους, ο οποίος υπέγραφε με το πραγματικό του όνομα όταν έγραφε για παιδιά. Δεν ξέρω γιατί, αλλα μου είχε κάνει εντύπωση τότε.
Ο Πέτρος Χατζόπουλος λοιπόν, παντρεύτηκε πριν λίγες μέρες στην Αμερική τον σύντροφο του. Και εγώ, όπως και πριν δυο χρόνια βρέθηκα να προβληματίζομαι, στο κατα πόσο η κοινωνία μας είναι έτοιμη να δεχτεί γάμους-σχέσεις ομοφυλοφύλων και κυρίως πως όλο αυτό μπορεί να παρουσιαστεί στα παιδιά.
Η αιτία τότε, ήταν ένα βιβλίο από Έλληνα ομοφυλόφυλο συγγραφέα, ο οποίος μου ήταν γνωστός ως συγγραφέας για μεγάλους και μεταφραστής. Ο Λύο Καλοβυρνάς που αυτό είναι το όνομα του, αποφάσισε να γράψει ένα βιβλίο για παιδιά, το οποίο αγγίζει διάφορα θέματα, ανάμεσα σε αυτά και την ομοφυλοφυλία. Το βιβλίο ονομάζεται Γκντουπ και ο Λύο  ίσως ήταν ο πιο κατάλληλος για να γράψει ένα βιβλίο που θα αναφερόταν στην ομοφυλοφυλία. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά δεν γνωρίζω άλλο βιβλίο στα ελληνικά με αναφορά σε αυτήν. Αλλά και η ξένη βιβλιογραφία είναι σχετικά περιορισμένη. Φαίνεται ότι και στις πιο ανεπτυγμένες χώρες το θέμα ομοφυλοφυλία είναι ταμπού και δύσκολα θα συναντήσεις βιβλία για το θέμα αυτό σε βιβλιοθήκες και σε σχολεία. Αλλά αυτά συμβαίνουν μακριά από εμάς. 'Οταν λοιπόν κυκλοφόρησε το Γκντουπ-που κατά την προσωπική μου γνώμη είναι ένα πολύ καλό βιβλίο και μάλλον οι υποψηφιότητες του για βραβεία δείχνουν πως όντως είναι ένα αξιόλογο βιβλίο-συνάντησα την αντίδραση γνωστών μου και μη στο να προτείνουν στα παιδιά τους να διαβάσουν ένα τέτοιο βιβλίο. Έμεινα έκπληκτη ακόμα και από άτομα που θεωρούσα έτοιμα στο να κάνουν μια τέτοια κίνηση, να το αρνούνται λες και αν το διάβαζαν τα παιδιά τους θα γίνονταν ομοφυλόφυλα! Άσχετο αν η τηλεόραση μας κατακλύζει με ένα σωρό βλακείες-που επιτρέπουμε στο παιδί μας να τις παρακολουθεί-παρουσιάζοντας μέσα από σειρές  αμφιβόλου ποιότητας, ομοφυλόφιλικές σχέσεις ή πρόσωπα που το σταρ σύστεμ; τους επιβάλλει να υπερτονίζουν αυτή τους την πλευρά. Και δεν σας κρύβω πως όταν το επέλεξα να βρίσκεται ανάμεσα σε άλλα στην Έκθεση Βιβλίου του σχολείου μου, είχα μια αγωνία στο πως μπορεί να αντιδρούσαν γονείς. Τίποτα δεν έγινε.Ίσως γιατί δεν το παράγγειλε τότε κανένα παιδί. Τώρα ένα αντίτυπο του βρίσκεται στη βιβλιοθήκη του σχολείου που υπηρετούσα.
Και έτσι βρισκόμαστε πάλι στον ίδιο σημείο. Πώς μιλάμε στα παιδιά για την ομοφυλοφυλία; Πώς μπορούμε να προσεγγίσουμε το θέμα αυτό μέσα στη σχολική τάξη χωρίς να έχουμε αντίδραση από ενήλικες;(π.χ. γονείς) Νομίζω πως απέχουμε πολύ από αυτό το σημείο. Και δεν έχω πραγματικά τίποτα να προτείνω γι αυτό. Γιατί η κοινωνία μας και η πολιτεία μας είναι ρατσιστική. Οτιδήποτε είναι έξω από τα δικά μας πλαίσια, δύσκολα γίνεται αποδεκτό. Δεν έχουμε καταλάβει ότι τον ρατσισμό το βιώνουμε όλοι μας. Γιατί κανένας δεν είναι ίδιος με τον άλλον. Και αφού η κοινωνία μας δεν χαρακτηρίζεται από την ικανότητα της αποδοχής και της συνύπαρξης με το διαφορετικό προς εμάς, είναι πιθανόν να πέσουμε και εμείς θύματα αυτού του φαινομένου. Εκτός κι αν αρχίσουν να γίνονται βήματα. Πάλι όμως με πιάνει η απαισιοδοξία μου. Γιατί ώρες ώρες νιώθω πως ούτε μικρά βήματα δεν μπορούμε να κάνουμε. ΄Οπως και να έχει ήθελα να τα πω αυτά και τα είπα. Όχι για να γίνει κάτι, αλλά απλά για να πω μια γνώμη.
Όσο για τον Αύγουστο Κορτώ, αν και δηλώνω περισσότερο θαυμάστρια του Πέτρου Χατζόπουλου, εύχομαι να ζήσει μια καλή ζωή δίπλα στον άνθρωπο του. Και γιατί όχι; Να γράψει κι αυτός ένα παιδικό βιβλίο, που θα μιλάει κι αυτό για την ομοφυλοφυλία.

Η εξαφάνιση της  Ντόροθυ Σνοτ -Πατάκης 2003
Κρατικό Βραβείο Παιδικού Βιβλίου
Βραβείο Κύκλου Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου

Γκντουπ-Το μυστικό ημερολόγιο της  Λίνας-Κέδρος 2012
Βραχεία Λίστα Κρατικών Βραβείων Παιδικού Βιβλίου 2013
Μικρή Λίστα Λογοταχνικών Βραβείων Αναγνώστη
Βραχεία Λίστα Βραβείου Μυθιστορήματος για παιδιά εως 12 του Κύκλου Ελ. Παιδ. Βιβλίου

Μια γρήγορη και βιαστική ματιά στην ξένη βιβλιογραφία. Βιβλία για μικρές ηλικίες:

And tango makes three- Simon &Schuster Children's Publishing 2005 πολυβραβευμένο βιβλίο
Daddy's roommate-Alyson Books 1991 ένα βιβλιο που αποτέλεσε θέμα συζητήσεων και θεωρηθηκε ένα από τα βιβλία πρόκληση τη δεκαετία του 90 από το Σύνδεσμο Αμερικανικών Βιβλιοθηκών
Daddy Papa and me/Mammy mama and me-Tricycle press 2009
It's perfectly normal-Candiewick press 1994 πολυβραβευμένο βιβλίο και αυτό ήταν ένα από τα βιβλία πρόκληση για τη δεκαετία- 2000-09

Τρίτη, 6 Μαΐου 2014

ΑΔΡΑΞΕ ΤΗ ΜΕΡΑ

Σήμερα ήταν μια μέρα χαρούμενη για τους μαθητές του σχολείου μου. Θα πήγαιναν επίσκεψη σε ένα τεράστιο πάρκο με ζώα. Ανάμεσα τους και ένας μαθητής που η μητέρα του τον έστειλε με μεγάλη επιφύλαξη και που ίσως να μην ερχόταν αν ο ίδιος δεν το ήθελε τόσο πολύ. Ήταν άρρωστος. Πόναγε το αυτί του. Η μητέρα του ανησυχούσε. Ίσως υπερβολικά. Αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Ο μικρός παρά την επιμονή της μητέρας και την ανησυχία της-είχε κανονίσει να βρίσκεται έξω από το πάρκο με τον πατέρα του, που είχε αφήσει τη δουλειά του για να βρίσκονται εκεί αν συμβεί κάτι-κατάφερε να έρθει. Μέχρι το τέλος της ημέρας δεν άκουσα να παραπονιέται για το αυτί του. Στις έντεκα το πρωί βρεθήκαμε σε έναν τεράστιο χώρο για να παρακολουθήσουμε μαζί με άλλα σχολεία το σόου των δελφινιών. Γεμάτες οι κερκίδες. Υπολόγισα γύρω στα χίλια άτομα. Το σόου εντυπωσιακό.  Συνεχόμενα ααα ακούγονταν από το στόμα των θεατών. Η κοπέλα που μας εξηγούσε τόση ώρα για όσα συνέβαιναν ζήτησε έναν εθελοντή. Έναν ανάμεσα σε τόσα παιδιά. "Έλα εσύ" είπε σε ένα μικροκαμωμένο αγόρι. Το αγόρι με το πονεμένο αυτί, που θα είχε μείνει στο σπίτι του, θα ζούσε τις πιο συγκλονιστικές ίσως στιγμές της παιδικής του ηλικίας και σίγουρα θα πρωταγωνιστούσε σε μια από τις πιο ωραίες αναμνήσεις της ζωής του. Της ζωής μας.
Δεν ξέρω αν χρειάζεται κάποιος να βγάλει ένα συμπέρασμα από αυτή την αληθινή ιστορία, εκείνο που ξέρω είναι πόση ευτυχία ένιωσα όταν είδα να επιλέγεται το συγκεκριμένο παιδί. Το μοναδικό παιδί που θα έβλεπε δελφίνια από τόσο κοντά, που θα τα τάιζε και θα τα χάιδευε.
Μικρέ μου, θα στείλω στη μαμά σου τις φωτογραφίες.


Τετάρτη, 16 Απριλίου 2014

ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Είναι κάποιοι άνθρωποι που έτσι όπως ήρθαν στη ζωή σου αθόρυβα με τον ίδιο τρόπο έχουν φύγει. Θα μπορούσαν να γίνουν οι καλύτεροι φίλοι σου. Θα μπορούσαν να παίξουν ένα σημαντικό ρόλο στη ζωή σου. Θα μπορούσες να εξαρτιέσαι από αυτούς. Τίποτα από όλα αυτά όμως δεν έχει συμβεί. Έχουν έρθει στη ζωή σου για ένα και μόνο σκοπό. Για να σε κάνουν να συνειδητοποιήσεις για ακόμα μία φορά-εκτός αν ανήκεις στην κατηγορία των ασυνείδητων-πόσο σπουδαίο πράγμα είναι αυτό που ονομάζουμε άνθρωπο.
Σήμερα συνάντησα έναν τέτοιο άνθρωπο.  Οδηγούσα όταν την είδα. Με είδε κι αυτή. Είχαμε κανα δυο χρόνια να βρεθούμε. Πάλι βιαστικά και τότε. Σταματάω το αυτοκίνητο στη μέση ενός δρόμου του χωριού.  Με φιλάει και εγώ την αγκαλιάζω. Τότε ήταν που συνειδητοποίησα μια λεπτομέρεια στη συμπεριφορά μου. Όταν αγκαλιάζω ανθρώπους που αγαπάω  πάντα ανεβοκατεβαίνει το χέρι μου στην πλάτη τους. Σαν να πιστεύω πως η αγκαλιά είναι λίγη και πως πρέπει να κάνεις κάτι ακόμα για να ενισχύσεις την αξία της. Αλλά αυτά είναι δικά μου καμώματα. Μετά τη φίλησα και γω. Δεν προλάβαμε να πούμε κάτι πέρα από το ότι "Έχει γίνει ένας κούκλος ο γιός σου" και να συνεχίσω με ένα "Όλα καλά;" "Όλα καλά" μου απαντάει. Ένα αυτοκίνητο ήδη είχε κολλήσει τη μούρη του. Μια στιγμή δηλαδή πριν κορνάρει-πράγμα που δεν έγινε ποτέ, γιατί μπήκα έγκαιρα στο αυτοκίνητο. Πόσο χάρηκα που την είδα! Χωρίς να την ξέρω καλά-δεν μας δώθηκε ποτέ αυτή η ευκαιρία-έχω νιώσει ότι είναι ένας όμορφος άνθρωπος. Ένας άνθρωπος που αξίζει να αγαπήσεις. Κι αυτό γιατί την ένιωθα δίπλα μου σε χρόνια δύσκολα, χωρίς να είναι ποτέ στην πραγματικότητα. Γιατί τις δυο τρεις φορές που έχουμε μιλήσει αρκετά, έχουμε μοιραστεί πράγματα που δεν μοιράζεσαι εύκολα. Γιατί είναι ένας άνθρωπος που ξέρει να χαμογελάει και στα δύσκολα. Και για μένα αυτό είναι μεγάλο προσόν. Βγαίνεις από το δικό σου κακομοίρικο εγώ και σκορπάς το χαμογέλο σου και ας είναι έτοιμο το ταβάνι να σε πλακώσει.
Είχα σκεφτεί αρκετές φορές να κρατήσω επικοινωνία μαζί της. Να κάνουμε παρέα. Αλλά ποτέ δεν έκανα την κίνηση. Ούτε κι αυτή. Ίσως γιατί αυτός είναι ο ρόλος που θα παίξει στη ζωή μου. 

Πέμπτη, 10 Απριλίου 2014

ΕΝΑ ΜΗΝΥΜΑ ΠΟΥ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΙΝΟ

Δεν περίμενα πως θα έβρισκα ένα τέτοιο μήνυμα στον υπολογιστή. Θα μου πεις πως το μήνυμα αυτό, παρά τη δυστυχία του, έχει και την ομορφιά του. Στάλθηκε από έναν άνθρωπο που αγαπάει απ' ότι λέει τα βιβλία, αλλά η οικονομική κατάσταση της οικογένειας δεν του επιτρέπει να τα αγοράζει. Δεν γνωρίζω αν όντως το μήνυμα αυτό είναι αληθινό. Από τη στιγμή όμως που στο ιστολόγιο του βιβλίου έχω αναρτήσει ηλ.διεύθυνση, είμαι έτοιμη να δεχτώ οποιαδήποτε μηνύματα.  Ας δεχτώ λοιπόν ότι είναι αληθινό. Εϊναι δεν είναι ο αποστολέας δεν ζητάει κάτι παράλογο. Ένα αντίτυπο βιβλίου μου. Τόσα και τόσα χαρίζω. Και αν όντως είναι έτσι τα πράγματα, τι καλύτερο να χαρίσεις κάτι σε κάποιον που έχει ανάγκη. Ανάγκη, ένα βιβλίο! Αυτά σκεφτόμουνα, αργότερα έμαθα πως άλλοι δυο συγγραφείς Παιδικής Λογοτεχνίας έλαβαν το ίδιο μήνυμα. Και άρχισα λίγο να προβληματίζομαι για την αλήθεια. Ύστερα θυμήθηκα τα λόγια μιας φίλης μου. "Πόσα βιβλία αγόραζα παλιά για μένα και τα παιδιά. Τώρα μόλις πάω να αγοράσω ένα βιβλίο, έστω για τα παιδιά. σκέφτομαι πως είναι καλύτερα να αγοράσω κρέας" Είχα ταραχτεί από αυτή της την κουβέντα. Μου φαινόταν, εξωπραγματική. Μέχρι που την πιο κοντινή μου πόρτα χτύπησε με διπλό χτύπημα, η ανεργία. Και είναι σε αυτό το σημείο που λες ευτυχώς που είμαι καλά, μπορώ να δουλεύω και να αμοίβομαι γι αυτό.
Το βιβλίο θα της το χαρίσω. Εϊναι δεν είναι αλήθεια όλα αυτά. Γιατί ξέρω πως μπορεί και να είναι...

Καλημέρα σας,

Είμαι λάτρης των βιβλίων από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.
Οταν ήμουν μικρή λαχταρούσα να έχω πολλά βιβλία αλλά οι γονείς μου δεν θεωρούσαν απαραίτητα
τα εξωσχολικά βιβλία κι έτσι δεν μου αγόραζαν.
Στην ηλικία των 18, όταν ξεκίνησα να εργάζομαι άρχισα ν' αγοράζω. Εχω διαβάσει πολλά.
Τα τελευταία όμως 2,5 χρόνια λόγω της ανεργίας μου, δεν μπορώ ναπροβώ σε καμία αγορά.
Προηγούνται τα πραγματικά άκρως απαραίτητα. Με πονάει πολύ αυτό.
Παρά τις 4 ξένες γλώσσες που γνωρίζω και την 20ετή προυπηρεσία μου, μένω στα αζήτητα.
Εχω πέσει σε κατάθλιψη, δεν σας το κρύβω. Ευτυχώς έχω τον 7χρονο γιό μου και τον άντρα μου
ο οποίος δυστυχώς εργάζεται με ημιαπασχόληση οπότε καταλαβαίνετε....
Αυτοί οι 2 είναι η παρηγοριά μου. Αυτή την αγάπη μου για τα βιβλία την έχω εμφυσήσει και στο
αγοράκι μου ο οποίος ξεκίνησε φέτος την α΄δημοτικού.

Παίρνω όλο το θάρρος που μου δίνει η επικοινωνία μου μαζί σας μέσω αυτών των γραμμών και θα ήθελα
να σας ρωτήσω αν έχετε τη δυνατότητα να μου δωρίσετε ένα αντίτυπο απο το βιβλίο σας
" Δεν είμαι τέρας σου λέω ". Εχω διαβάσει πολλά καλά σχόλια και θα ήθελα να το διαβάσω κι εγώ.

Αν πραγματικά μπορείτε θα μου δώσετε μεγάλη χαρά.

Με συγχωρείτε για το θάρρος μου και συγγνώμη αν σας κούρασα.

Παρασκευή, 14 Μαρτίου 2014

ΓΙΑΤΙ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ

ΕΠΕΙΔΗ:

1. Έχει ήλιο. Ήλιο! Ήλιο!
2. Γλίτωσα μια μετωπική σύγκρουση στους δρόμους της εξοχής.
3.  Άκουσα έναν μαθητή μου να λέει πως τον συγκίνησε το τραγούδι "Γκιουλ Μπαξέ"
4.  Οι μαθητές μου χόρεψαν αυθόρμητα στην πρόβα της γιορτής.
5. Μια μητέρα μου τηλεφώνησε για να με ευχαριστήσει.
6. Ένα κορίτσι και ένα αγόρι στέκονταν σε έναν τοίχο στην Κατεχάκη με ανοιχτό τον υπολογιστή.
7. Ένας παππούς συνόδευε το εγγονάκι του που έκανε πατίνι με την τσαντούλα του νηπιαγωγείου, στον ώμο.
8. Σε ένα ιατρείο μου είπανε πως το ΑΜΚΑ μου μοιάζει με αριθμό τηλεφώνου. "Απαντάω και σ αυτό" λέω χαριτολογώντας. "Καλλιθέα" μου ανταπαντάνε. Από αυτό το νούμερο ξεκινάνε τα τηλέφωνα στην Καλλιθέα.
9. Μία ροκ καλοντυμένη φιγούρα με κοίταξε.
10.Ένας κύριος σεκιούριτι χαιρέτησε χαρούμενα μια γυναίκα.
11. Ανταλλάξαμε ματιές με έναν παλιό γνωστό που μέχρι τώρα δεν μου είχε δώσει σημασία.
12.Έφυγα και γύρισα έγκαιρα να τελειώσω αυτό που είχα ξεχάσει.
13. Ανταλλάξαμε βιαστικό χαιρετισμό με μια φίλη  μέσα από τα αυτοκίνητα μας.
14.Απέφυγα ένα μηχανάκι που έτρεχε με ιλιγγιώδη ταχύτητα.
15. Βρήκα ένα συγκινητικό μήνυμα από έναν αγαπημένο συγγραφέα.
16. Απόψε θα βάλω τα καλά μου και θα βγω βόλτα με αγαπημένους ανθρώπους.
17. *Μπουρλουκλώθηκα στο αερόθερμο, αλλά κράτησα την ισορροπία μου.
18. Έχω αργήσει, αλλά θα με καταλάβουν

*Μπουρδουκλώθηκα


 
Παρασκευή 14 Μαρτίου- 4μ.μ.



Τετάρτη, 1 Ιανουαρίου 2014

ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΔΡΟΜΟΣ

Είναι ένας δρόμος που από παιδί τον ακολουθώ. Τότε στο τιμόνι ήταν ο πατέρας μου. Κάποτε η μητέρα μου και αργότερα εγώ. Υπήρξαν και άλλοι οδηγοί, συγγενείς και φίλοι .
Αυτός ο δρόμος είναι ο αγαπημένος μου. Γεμάτος με τον ήλιο και την αλμύρα του καλοκαιριού. Με το πράσινο που τον περιτριγυρίζει. Με στροφές ατέλειωτες. «Πιο σιγά! Την πήρες απότομα τη στροφή!».
Ο δρόμος αυτός σε πάει στη θάλασσα. Ξεκινάς από ψηλά, εκεί που ο ουρανός ακουμπάει τη γη-παλιά τραμπαλιζόσουνα και σε χωματόδρομους προτού τον συναντήσεις-ύστερα το μάτι σου χορταίνει πράσινο και στροφές. Η χειρότερη, έξω από το χωριό που συναντάς.
Αχ! Τι λατρεμένος δρόμος. Η πιο ισχυρή ανάμνηση των παιδικών και εφηβικών μου χρόνων.
Και ύστερα μακριά του. Να καρτερώ την ώρα που το αυτοκίνητο θα τρέξει ανυπόμονα επάνω του, μέχρι να φτάσει στο τέρμα του. “Ζώνη έβαλες;”
Ποτέ δεν είχα συνειδητοποιήσει πως ένας δρόμος μπορεί να αντικατοπτρίζει την ως τώρα ζωή σου. Και ένα σπίτι μπορεί, αλλά όταν έχεις αλλάξει πολλά σπίτια...
Και ποτέ μα ποτέ δε φανταζόμουνα, πως αυτός ο δρόμος θα έπαιρνε άλλη μορφή. Θα ναι σα χέρι που σε τραβά.. Που έχεις μάθει να στρίβεις δεξιά, αλλά πας ευθεία. Και που μετράς τα λεπτά, τα χιλιόμετρα, τις στροφές, και τους χτύπους της καρδιάς σου μέχρι να φτάσεις στον προορισμό.
Ούτε φανταζόμουνα πως θα κυλούσα επάνω του άλλες εποχές. Με καταιγίδες, χαλάζι και χιόνια. Με φύλλα που στροβιλίζει ο άνεμος και άνθη που τολμάνε να ανοίξουν.
Αυτός ο δρόμος που τόσο λάτρεψα από παιδί, τώρα κόβεται στα μισά του. Αν θέλεις συνεχίζεις, αλλά τις περισσότερες φορές κάπου εκεί στη μέση σταματώ.  Και συχνά σκέφτομαι πόσο παράξενη είναι  η ζωή. Κάπου εκεί στα μισά του δρόμου, ποτέ δε φανταζόμουνα πως θα είναι το τέρμα του.