Συγγραφέας Παιδικής Λογοτεχνίας

Καλωσήρθατε στον "τόπο" μου!

Παρασκευή, 29 Νοεμβρίου 2019

ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ!

Ο πιο πάνω τίτλος μόνο την αλήθεια φανερώνει και τίποτε άλλο!
Άλλωστε το να κυκλοφορούν εκεί έξω δέκα βιβλία σου και να περιμένουν και άλλα δυο την κυκλοφορία τους, να έχουν μεταφραστεί δυο από αυτά, να έχουν βραβευτεί όχι μία αλλά περισσότερες φορές, να έχει γίνει ένα από αυτά, θέατρο και να έχουν διαβαστεί από χιλιάδες παιδιά και μεγάλους, μάλλον το λες επιτυχία. Ένα "ναι" που ήρθε το φθινόπωρο του 2002, άλλαξε πραγματικά πολλά στη ζωή μου. Δεν ήταν ποτέ μέσα στα όνειρα μου και τα θέλω μου, να γίνω συγγραφέας.


Οι επιτυχίες αυτές ξεκίνησαν πριν ακριβώς δεκαπέντε χρόνια στις 29 Νοεμβρίου 2004,
όταν κυκλοφόρησε το πρώτο μου βιβλίο, ο "Κλέφτης ονείρων".
Η σκηνή με τις δυο σακούλες που έγραφαν ΚΕΔΡΟΣ, νομίζω ότι θα μείνει για πάντα ανεξίτηλη στο μυαλό μου. Το πιο ελαφρύ βάρος, όπως είχα κάποτε πει. Όταν βγήκα με τα τριάντα πέντε δωρεάν αντίτυπα μοιρασμένα σε δυο σακούλες από το βιβλιοπωλείο των εκδόσεων, νόμιζα πως όλος ο κόσμος μπορούσε να διαβάσει στα μάτια μου μια από τις ευτυχισμένες στιγμές της μέχρι τώρα ζωής μου. Και ενώ μέχρι τη στάση του λεωφορείου, είχαν ήδη κοπεί τα χέρια μου, εγώ δεν σταμάτησα ούτε μια φορά.
Από τότε κράτησα πολλές φορές σακούλες με  φρέσκα βιβλία μου και βγήκα και από πόρτες άλλων εκδοτικών οίκων, αλλά όπως είναι φυσικό όλα όσα αισθάνθηκα εκείνη την πρώτη φορά, δεν θα τα ξαναζήσω.
Οι εκδόσεις Κέδρος, ήταν ο πρώτος εκδοτικός οίκος με τον οποίο συνεργάστηκα και συνεργάζομαι ακόμα. Είναι λίγο σαν το σπίτι μου. Αποκλείεται να πάω εκεί και να μείνω λιγότερο από μια ώρα.
Μπορεί οι εκδόσεις αυτές να είναι η πρώτη μου αγάπη, αλλά δεν είναι και η μοναδική. Μέσα στις επιτυχίες όλων αυτών των χρόνων είναι και η συνεργασία μου με δυο σημαντικούς εκδοτικούς οίκους της χώρας μας, τις εκδόσεις Ψυχογιός και τις εκδόσεις Πατάκη.
Καινούρια πρόσωπα, άλλοι τρόποι προσέγγισης των πραγμάτων, αλλά πάντα το ίδιο -όσο το δυνατόν-εκδοτικά καλύτερο αποτέλεσμα.

Ήμουν και είμαι τυχερή. Τα βιβλία μου έδωσαν και συνεχίζουν να μου δίνουν τεράστιες χαρές και επιτυχίες.
Ευχαριστώ όλους αυτούς τους ανθρώπους που έχουν ένα μερίδιο ευθύνης σε αυτή μου την ευτυχία!
Δεν μπορώ να μην αναφερθώ όμως πρώτα από όλα στην Αριάδνη Μοσχονά, που ήταν η πρώτη που πίστεψε στη δουλειά μου και χαίρομαι που δεν την απογοήτεψα-συγγραφικά εννοώ-όλα αυτά τα χρόνια.

 Έπειτα στη Δομηνίκη  Σάνδη που αγκάλιασε με τόση αγάπη την πρώτη μου δουλειά στις εκδόσεις Ψυχογιός
Και τέλος, την Έλενα Πατάκη που μας είπε το ναι για μια δουλειά που δεν ήταν και τόσο εύκολο να εκδοθεί.
Πέρα όμως από αυτούς τους ανθρώπους, που είναι οι υπεύθυνοι για το παιδικό και εκπαιδευτικό βιβλίο των εκδόσεων τους, υπήρξαν και υπάρχουν άνθρωποι που χάρις στην αγάπη και τη συνεργασία τους, είμαι εδώ και σας γράφω για αυτές τις επιτυχίες των δεκαπέντε χρόνων.
Η αγαπημένη μου Αγγελική Πορτοκάλογλου που μαζί με τον επίσης αγαπημένο Δικαίο Χατζηπλή, αποτελούν τους καλύτερους υπεύθυνους εκδηλώσεων στη χώρα!
Και φυσικά κάπου εδώ αρχίζει ένας ατελείωτος κατάλογος, που σίγουρα θα έχω ξεχάσει ονόματα.
Γιάννης Κονταράκης, Ξένια Τρύφων, Μαρία Ζαμπάρα, τα κορίτσια και ο Φώτης του βιβλιοπωλείου, Μαρία Σπανάκη από τις εκδόσεις Κέδρος, Δομηνίκη Σάνδη από τις εκδόσεις Ψυχογιός,  Υβόνη Καρύδη από τις εκδόσεις Πατάκη.
Είναι και άλλοι, το ξέρω!!!
Δεν μπορώ επίσης να μην αναφέρω όλους τους εικονογράφους μου, που αγάπησαν τη δουλειά μου γι αυτό μπόρεσαν να δώσουν τις δικές τους πολλές πινελιές, για ένα πιο ολοκληρωμένο αποτέλεσμα
Έλλη Γρίβα, Γιώργος Σγουρός, Σοφία Παπαδοπούλου, Γιώτα Κοκκόση, Ντανιέλα Σταματιάδη, Στέλιο Σταματιάδη, και η υπό έκδοση Σάντρα Ελευθερίου!
Κλείνοντας ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Ελένη Λούβρου, την καλύτερη συνεργάτιδα και φίλη που θα μπορούσα ποτέ να έχω, στην Κωνσταντίνα Μαύρου την  καλύτερη διαδικτυάκη μεταφράστρια και φίλη, που αν δεν υπήρχαν τα βιβλία μου, μάλλον δεν θα είχαμε γνωριστεί ποτέ, και τον Μάριο Θεοχάρους, τον καλύτερο σκηνοθέτη και φίλο, που πραγματοποίησε ένα από τα μεγαλύτερα όνειρα μου!
Αν έπρεπε να κάνω μια ευχή-και όχι περισσότερες-είναι να είμαστε πάντα καλά για να μπορούμε να φτιάχνουμε όμορφα πράγματα στο χώρο του βιβλίου.



ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΟΛΟΥΣ ΟΛΟΥΣ!

Κυριακή, 22 Σεπτεμβρίου 2019

ΤΙ ΜΟΥ ΕΦΕΡΕ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ





 Μπορεί το καλοκαίρι να έφυγε, αλλά πίσω του άφησε το πιο ωραίο δώρο που μπορεί να πάρει ένας συγγραφέας. Και αυτό δεν είναι άλλο, από ένα καινούριο βιβλίο. Ένα ακόμα παιδί γεννήθηκε και προστέθηκε στα υπόλοιπα.
"Αν η μαμά σου φοράει ένα καπέλο από σύννεφο που βρέχει" ο τίτλος του και ίσως θα χρειαστεί να πάρεις μια μικρή ανάσα για να τον πεις ολόκληρο.
Και αυτό όπως και όλα τα βιβλία έχει μια δική του άλλη ιστορία, από αυτήν που μας διηγείται. Γράφτηκε σε δυο εντελώς διαφορετικές περιόδους. Η πρώτη ήταν το 2010, είχε άλλη μορφή και διαφορετικό τίτλο: "Γιατί κλαίει κάθε βράδυ η μαμά μου". Η αλήθεια είναι πως εκείνη η χρονιά ήταν πολύ δύσκολη για μένα και το να γράψω ένα βιβλίο για πράγματα που σε απασχολούν, αποδείχτηκε σωτήριο. Το αποτέλεσμα όμως ως ολοκληρωμένο έργο δεν ήταν και τόσο καλό, για να γίνει βιβλίο. Έτσι έμεινε αποθηκευμένο για τουλάχιστον εφτά χρόνια. Μέχρι που βρέθηκε ο χρόνος να  ασχοληθώ ξανά μαζί του. Η ιστορία εμπλουτίστηκε και έγινε το βιβλίο με τον τίτλο που αναφέρω πιο πάνω. Διαβάστηκε από την Αριάδνη Μοσχονά των εκδόσεων Κέδρος και έτσι πήρε το γνωστό δρόμο για να γίνει βιβλίο και να κυκλοφορήσει το φετινό Ιούλιο. Μεσοκαλόκαιρα, άρχισε το ταξίδι του και ελπίζω να αρέσει σε μικρούς και σε μεγάλους.

Λίγα λόγια για την υπόθεση:

Η Ελπίδα που είναι και η συγγραφέας του βιβλίου, είναι ένα κορίτσι που ζει με τη μητέρα της. Η καθημερινότητα τους, είναι σχεδόν δεδομένη. Το παιδί σχολείο και η μαμά δουλειά. Στην καθημερινότητα τους υπάρχουν επίσης και κάποια σταθεροί πρωταγωνιστές, όπως η καλύτερη φίλη της μαμάς της, η Κερασούλα. Την μαμά απασχολεί κάτι σοβαρό, τόσο σοβαρό που σύμφωνα με την Ελπίδα, την κάνει να κλαίει κάθε βράδυ. Για το λόγο αυτό, αποφασίζει να ψάξει και να βρει μέσω της συγγραφής την αιτία. Σύμφωνα πάλι με την ίδια, το κάνει για να βοηθήσει τη μαμά της, αλλά και όσες μαμάδες βρίσκονται σε παρόμοια θέση.
Κάποιοι από τους λόγους μπορεί να είναι χαζοί π.χ. το να κλαις γιατί κάθε μέρα ένα μυγάκι στραβώνεται και μπαίνει στα μάτια σου, ή πολύ σοβαροί όπως να  μην έχει δουλειά.
Όλοι οι λόγοι αντιμετωπίζονται από την Ελπίδα με  χιούμορ και τον ιδιαίτερο τρόπο που αντιμετωπίζουν τα παιδιά τη ζωή.

ΑΝ Η ΜΑΜΑ ΣΟΥ ΦΟΡΑΕΙ ΕΝΑ ΚΑΠΕΛΟ ΑΠΟ ΣΥΝΝΕΦΟ ΠΟΥ ΒΡΕΧΕΙ
εικ. Απόστολος Ιωάννου, Κέδρος 2019

https://www.kedros.gr/product/8905/mama-foraei-kapelo-synnefo-brexei.html

*Η φωτογραφία είναι από το αγαπημένο μου νησί, την Αμοργό

Πέμπτη, 12 Σεπτεμβρίου 2019

Η ΑΠΩΛΕΙΑ -Ο ΧΡΟΝΟΣ- Η ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΗ


Σήμερα ήταν η πρώτη φορά που άκουσα από το ραδιόφωνο ολόκληρο τραγούδι των Cranberries χωρίς να χρειαστεί να αλλάξω σταθμό. Κάτι που έκανα από τότε που η τραγουδίστρια τους η Dolores O' Riordan, έφυγε από τούτην εδώ τη ζωή. Έχουν περάσει σχεδόν δυο χρόνια από τότε. Η Ντολόρες είναι μία από τις αγαπημένες μου γυναικείες φωνές. Δεν μπορούσα να ακούω τη φωνή της. Μου προκαλούσε θλίψη. Ίσως ο συνδυασμός της φωνής, με την ψυχική της ασθένεια και την ηλικία που τερματίστηκε η ζωή της, έπαιρνε τέτοιες διαστάσεις, που ήταν αδύνατον για μένα να την ακούω όλο αυτό το διάστημα να ολοκληρώνει ένα τραγούδι.
Σήμερα όμως, αφού πέρασε πιθανόν ο χρόνος αυτού του πένθους, άφησα το Imagination να παίξει ολόκληρο. Δεν συνέβηκε όμως το ίδιο με το Ημίφως του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα.
Άλλαξα γρήγορα σταθμό. Και έτσι κατάλαβα πως η αγαπημένη μου Ντολόρες, έψαχνε σχεδόν δυο χρόνια για αντικαταστάτη, για να μπορεί να λέει πια ολόκληρα τα τραγούδια της.




Δευτέρα, 18 Ιουνίου 2018

ΝΑ ΚΡΑΤΑΣ ΜΟΝΟ ΤΑ ΟΜΟΡΦΑ!


 Σας ευχαριστώ όλους, μικρούς και μεγάλους που έκαναν και αυτή τη χρονιά για μένα, τόσο όμορφη και δημιουργική! Και του χρόνου!

 Ακολουθεί κάτι σαν best of!

μετρό Συντάγματος






Δημοτικό Νηπιαγωγείο Μαλακάσας

Πλατεία Συντάγματος
Ουνέσκο Αμαρουσίου


Στοά του Βιβλίου
Βασιλικός Κήπος




Placebook





Δημ Βιβλιοθήκη Κερατσινίου
Ουνέσκο Αμαρουσίου
Παντοκαφενές
Φωλιά Πολυδενδρίου

22ο Δημ. Αθηνών
1ο Δημ Αμαρουσίου
Δημ. Βιβλιοθήκη Ασπροπύργου

Σπίτι της Κύπρου




Δευτέρα, 7 Μαΐου 2018

ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΕΙΔΑ ΒΙΒΛΙΑ ΜΟΥ ΣΕ ΥΠΕΡΑΓΟΡΑ

Η αλήθεια είναι πώς είχα αρχίσει να απογοητεύομαι. Μα τόσα χρόνια στο χώρο και να μην βρεθεί ποτέ ένα βιβλίο μου σε υπεραγορά; Βέβαια μπορεί και να έχει φιγουράρει σε υπεραγορές που δεν τυχαίνει να επισκεφτώ. Δεν έχω πάρει σβάρνα και όλες της Αττικής!
Πέρσι μια φίλη μου είπε πως είδε το βιβλίο μας για τον αυτισμό, στο μεγάλο Σκλαβενίτη στο Περιστέρι! Τι κρίμα που μένω μακριά και ούτε έχω κάποιο γνωστό εκεί να πάμε μια βόλτα για ψώνια!
Και να που ήρθε η στιγμή, που τόσα χρόνια περίμενα! Όχι ένα, αλλά δυο βιβλία μου στο Σκλαβενίτη του Avenue-θα αρχίσω να πιστεύω πώς κάποιο κρυφό θαυμαστή έχω εκεί μέσα-και μάλιστα διαφορετικών εκδοτών. Ίσως ο κρυφός θαυμαστής μου να είναι κάποιος πονεμένος, μιας και τα δυο βιβλία έχουν παρόμοια θεματολογία, τη νέα οικογένεια που δημιουργείτε, μετά από ένα διαζύγιο.
Εννοείται πώς αποθανάτισα το γεγονός. Ήταν 20 Φεβρουαρίου του 2018. Ένα μήνα μετά που ξαναπέρασα το ένα από τα δυο δεν υπήρχε. Και δεν ήταν μόνο ένα αντίτυπο που πουλήθηκε.
 Είχα μεγάλη επιτυχία!
Εδώ και καιρό ήθελα να γράψω για αυτό το γεγονός που με έκανε να ψηλώσω δέκα πόντους. Γιατί η πραγματική αναγνώριση έρχεται μόνο μέσω υπεραγορών, πρατήριων βενζίνης και πλοίων. Τι θέλουνε τα πλοία, θα μου πείτε. Είναι κι αυτή μία χαρά που άλλος την πήρε για μένα. Προχτές συγκεκριμένα, μία φίλη πάλι, μου είπε πως είδε ένα βιβλίο μου στο κατάστημα του πλοίου πέρσι το καλοκαίρι. Για που πηγαίνανε δεν θυμάμαι, για να υποθέσω και ποια εταιρία ακτοπλοϊκών γραμμών ήταν. Πάντως αυτή τη φίλη, τη συνάντησα στο Σκλαβενίτη της περιοχής μου, που δεν έχει δικά μου βιβλία και το έχω πάρει κατάκαρδα. Το ίδιο συμβαίνει και με τα άλλα δυο της περιοχής που ζω. Αυτό το λέω μήπως το διαβάσει κανένας υπεύθυνος και πει: "Εδώ φέρνουμε άλλους κι άλλους. Γίνεται να μη φέρουμε και της Παναγιώτας;"
Έχουν περάσει σχεδόν τρεις μήνες από τότε που αντίκρισα για πρώτη φορά βιβλία μου σε υπεραγορά. Ήθελα από καιρό να γράψω για αυτό το γεγονός που σημάδεψε τη συγγραφική μου πορεία.
Η αλήθεια είναι πως δεν είμαι υπέρ του να πωλούνται βιβλία σε άλλους χώρους, πλην του βιβλιοπωλείου. Και αυτό όχι γιατί, δεν ταιριάζει, υπάρχουν και υπεραγορές που το έχουν φροντίσει αρκετά αυτό, αλλά γιατί όλα πλέον ισοπεδώνονται. Και δεν εννοώ μόνο τα βιβλία. 
Ξέρω πως ο χρόνος είναι για όλους μας πολύτιμος και οι περισσότεροι από εμάς, είμαστε θύματα του. Δεν προλαβαίνουμε να κάνουμε όλα αυτά που θα θέλαμε να κάνουμε.
Πιστεύω όμως, πώς είναι καθαρά θέμα επιλογής. Αν θέλω πραγματικά να αφιερώσω λίγο από το χρόνο μου για να διαβάσω ένα βιβλίο, θα πρέπει πρώτα να αφιερώσω και λίγο χρόνο για να το επιλέξω.
Το ότι τα βιβλία πωλούνται πλέον και αλλού, δεν είναι σίγουρα κακό. Ούτε είμαι ενάντια σε αυτό. Δεν είναι όμως αυτό που ταιριάζει στο βιβλίο και σε αυτούς που πραγματικά το αγαπάνε.







Δευτέρα, 8 Ιανουαρίου 2018

ΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΓΕΝΑΡΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΧΡΟΝΙΑΣ



Είχα ξεχάσει, εκτός από το να γράψω σε αυτό το μπλογκ, πως είναι, μια μέρα κοντά στο κέντρο της πόλης. Μια ημέρα και είναι σαν να ζεις, μια ολόκληρη ζωή.
Αν έχεις αυτή τη μανία που έχω και εγώ, δηλαδή να βλέπεις τα πρόσωπα των ανθρώπων, τις κινήσεις τους, τα λόγια τους, και τι υπάρχει πιο πάνω από εσένα, τότε μπορείς να ζήσεις πραγματικά μέσα σε μία ημέρα, μία ολόκληρη ζωή. Δεν ξέρω αν αυτό είναι ένα χάρισμα που μου έδωσε η ζωή, αλλά η αλήθεια είναι πως από παιδί, αυτό έκανα. Ίσως αυτό να έπαιξε και μεγάλο ρόλο στην πορεία μου, μιας και πριν δεκαπέντε χρόνια, με ήδη αρκετό υλικό μαζεμένο, άρχισα να γράφω. Το συγγραφέας δεν το λέω εύκολα. Ακόμα και τώρα που έχουν κυκλοφορήσει εφτά βιβλία μου. Πάντως σήμερα, σε αυτή τη βόλτα, με τον χειρότερο καιρό για αυτή την πόλη, το είπα στην ευγενική, όμορφη και νέα υπάλληλο στο κατάστημα της Κοσμοτέ στην Πανεπιστημίου. "Με τι ασχολείστε;" "Συγγραφέας" "Συγγραφέας γράφει το εκκαθαριστικό σας;" Η συζήτηση συνεχίστηκε με το τυπικό, αλλά και το φιλικό-εξυπηρετικό της κομμάτι. Γύρω της μια σειρά από οθόνες τηλεοράσεων να δείχνουν έναν κόσμο- κυρίως μη πραγματικό -και στην πλάτη πίσω από το χοντρό τζάμι του καταστήματος, ο πραγματικός κόσμος της Πανεπιστημίου. Ανάμεσα στους δυο κόσμους, ένα όμορφο ξανθό κορίτσι.
Κάπως έτσι βλέπω τα πράγματα, όταν κυκλοφορώ στην πόλη.
Στην στάση του λεωφορείου επί της Κηφισίας, δυο μαθήτριες Λυκείου, η μία κάπνιζε το πιο λεπτό στριφτό που έχω δει, κάθονταν στο παγκάκι της στάσης. Λογικά, περίμεναν κάποιο λεωφορείο. Μόλις τέλειωσε το στριφτό η μία, σηκώθηκαν από το παγκάκι και έφυγαν. Εγώ στεκόμουν όρθια και ούτε κατά διανοια σκεφτόμουν να καθήσω σε αυτό το μεταλλικό αντικείμενο, χειμώνα καιρό. Στα χέρια μου κρατούσα ένα βιβλίο μου, και σκεφτόμουν πόσο σπουδαίο είναι αυτό. Το να κρατάς βιβλίο στα χέρια σου και να κυκλοφορείς με αυτό, δεν είναι και τόσο συνηθισμένο. Το να κρατάς όμως ένα βιβλίο που έχεις γράψει εσύ, είναι σπουδαίο, είναι επιτυχία.  Μια γλυκιά χαρά. Στο λεωφορείο σκεφτόμουν πως είναι ένας καλός τρόπος διαφήμισης της δουλειάς σου, σε  μέρη με πολύ κόσμο να κρατάς ένα βιβλίο σου. Αν έχεις και καλούς φίλους, μπορείς να τους βάλεις κι αυτούς στο κόλπο. Πάντως στο κορίτσι της Κοσμοτέ, δεν άντεξα. Της έδειξα με περηφάνια το βιβλίο και αυτή το φωτογράφισε, γιατί βρήκε το θέμα του πολύ ενδιαφέρον για μια φίλη της.
Πιο πριν είχα κάτσει για καφέ Σόλωνος και Μασσαλίας. Το καφέ τώρα λέγεται MR. THOMAS  και αναρωτιόμουν πόσα ονόματα και μορφές έχει αλλάξει αυτό το μαγαζί από τότε που ξεκίνησα να έρχομαι σε αυτά τα μέρη. Ήμουν φοιτήτρια. Πάντως εκείνη την μορφή που είχε  στα φοιτητικά μου χρόνια,  δεν τη θυμήθηκα, αλλά θυμήθηκα πως κάποια φορά που είχε την τάδε μορφή, είχα καθίσει να πιω μια μπύρα. Αυτή η εικόνα χρησιμοποιήθηκε-το πλαίσιο, όχι εγώ με την μπύρα-σε ένα βιβλίο που έγραψα τότε στην αρχή αρχή. Μια απόπειρα βιβλίου για ενήλικες. Τα κεντρικά πρόσωπα ήταν τρεις γυναίκες και οι σχέσεις του, με τι άλλο; με τους άντρες. Το βιβλίο το απέρριψα μόνη μου. Κάπου υπάρχει σε χειρόγραφη μορφή.
Η μέρα μου είχε και αυτό που συμβαίνει πιστεύω συχνά σε έναν άνθρωπο που έχει τη μανία να παρατηρεί τους πάντες και τα πάντα. Αυτό που το ονομάζω συμπτώσεις ή μικρά θαύματα ή "κοίτα να δεις" Για παράδειγμα μια κοπέλα περνάει απέναντι με κατεύθυνση μια στάση. Την βάζω στην κατηγορία των όμορφων κοριτσιών που τελικά δεν είναι και τόσο όμορφες (αυτό συμβαίνει όταν τις προσέξεις καλύτερα). Εγώ ήμουν μέσα στο αυτοκίνητο επί της Κηφισίας. Όχι της Κηφισίας της πρωινής, αλλά της απογευματινής. Ήταν δυο διαφορετικές πορείες με διαφορετικά μέσα. Μισή ώρα σχεδόν μετά, και αφού έχω κάνει στάση επί της Αλεξάνδρας για μια δουλειά, στρίβω σε μία κάθετο της Αλεξάνδρας. Βλέπω την κοπέλα της Κηφισίας να περπατάει στο στενάκι.
Είναι φοβερό το πόσα πράγματα μπορείς να μάθεις από τους ανθρώπους. Και δεν χρειάζεται καν, να σου μιλήσουν.
Οι εικόνες εναλλάσονταν η μία την άλλη. Ένα παλιό λευκό αυτοκίνητο στην Βασιλίσσης Σοφίας, με επιβάτες αλλοδαπούς. Μια γκριζομάλλα οδηγός με στυλ, στην Κηφισίας την απογευματινή μέσα σε ένα μίνι κούπερ. Μια χαρά θα μπορούσε να την συναντήσει κάποιος στις σελίδες ενός βιβλίου. Μια μάνα και ένας γιος. Μεγάλοι και οι δυο. Αδικημένοι από την ζωή μου φάνηκαν, σίγουρα δεν τα βρίσκαν και πολύ μεταξύ τους. Ο γιος ανέλαβε κάποια στιγμή και το μόνο που άκουσα από αυτά που είπε ήταν ότι  η μάνα του "είναι νομικός και καταλαβαίνει από αυτά". Μια κοπέλα που ήταν μπροστά μου στην πόρτα που έχει αναμονή στην τράπεζα, βρέθηκε πίσω μου όταν μπήκαμε μέσα γιατί  εγώ  ήξερα που θα πάω και προχώρησα πιο γρήγορα και αποφασιστικά, ενώ αυτή ήταν ακόμα σε κατάσταση "χαμένης" Ένας μεγάλος σε ηλικία αλλά και σε ύψος κύριος, με φαγωμένο σε ένα σημείο μάγουλο, αλλά πολύ περιποιημένος, βρέθηκε κοντά μου, αλλά ο καθένας έκανε τη δουλειά του. Ούτε καν τα βλέμματα μας, δεν συναντήθηκαν. Και κάπου προς το τέλος της διαδρομής η ανακάλυψη που δεν είχα κάνει τόσα χρόνια που διασχίζω την Αλεξάνδρας. Στο σημείο που βρίσκονται οι προσφυγικές πολυκατοικίες, παρατήρησα πως δεν είναι μόνο αυτές που βρίσκονται επί της λεωφόρου, αλλά υπάρχει μια σειρά πολυκατοικιων και πίσω από αυτές. Εντύπωση μου κάνει. Όχι που είναι τόσες πολλές, μα πως γίνεται να μην το είχα παρατήρησει τόσα χρόνια.

Προσπαθώ να σκεφτώ με πόσους ανθρώπους μίλησα τη μέρα αυτή στην Αθήνα. Πόσοι ήταν αυτοί που ήξερα ή που έχει τύχει να τους ξαναμιλήσω και πόσοι όχι.
Μετράω. 22 γνωστοί και 7 άγνωστοι. Περίεργο σκορ για μια πόλη τόσο μεγάλη και απρόσωπη. Κάποιοι την λένε και αφιλόξενη.  Εγώ πάντως σήμερα ένιωσα πως μέσα σε μία ημέρα, έζησα μία ολόκληρη ζωή.
Και κάπου στο τέλος της, μας έκανε την χάρη να αφήσει το εντελώς γκρίζο και να επιτρέψει σε ένα πινέλο του ουρανού, να κάνει την δουλειά του.


Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου 2016

ΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΛΟΣ ΜΑΖΙ ΣΟΥ

https://www.youtube.com/watch?v=scif2vfg1ug&list=PL1IwCrvt7ePuqb8eb_FzITixmOfE7PNgR

Απόγευμα Πέμπτης. Στο ραδιόφωνο του αυτοκινήτου ο Γιάννης Πετρίδης έχει αφιέρωμα στους Cure.Και με έναν αυτόματο τρόπο-σχεδόν μαγικό-οι ευτυχίες συναντιούνται. Το συγκρότημα αυτό ήταν το αγαπημένο της εφηβείας μου. Κάπου στο τέλος της μεταφέρομαι, σε ένα ροκ κλαμπ της Σαντορίνης, να χορεύω με τόσο πάθος αυτό το τραγούδι και να κοιτάζω τις φτέρνες από τα σταράκια μου που έχουν αρχίσει να φθείρονται.
Στο τώρα, λίγες ώρες πριν, μια καινούρια ζωή αρχίζει και αναπνεει, έξω στον κόσμο. Μόλις  έχω μιλήσει με τη μαμά της νέας αυτής ύπαρξης.  Και δεν ξέρω αν είναι πως αυτή τη ζωή την ξέρω σχεδόν από τις πρώτες μέρες που δημιουργήθηκε -και ήμουν κοντά της μέχρι σχεδόν τη μέρα που γεννήθηκε, ή επειδή είναι το μωράκι ενός πολύ σημαντικού ανθρώπου στη ζωή μου, αλλά το μόνο που σκέφτομαι είναι τη σκηνή που θα της κάνω τον καραγκιόζη και αυτή θα μου γελάει.
Ο χρόνος είναι καλός μαζί μου. Και αν έχω να δώσω μία ευχή σε αυτό το μικρούλι το μωρό, είναι να είναι ο χρόνος καλός μαζί της. Να της δώσει όμορφες και δυνατές εμπειρίες. Να την κάνει δυνατή και σίγουρη για τον εαυτό της.
Μωρούλι, θα έρθει η "θεία"σου το Σάββατο να σε δει. Θα το καταλάβεις...