ΟΤΑΝ ΚΑΙΓΟΝΤΑΙ-ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΟΛΕΞΙΑ-ΟΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ...

Ήταν ένα κρύο απόγευμα του Γενάρη... Έτσι ακριβώς όπως θ άρχιζε ένα βιβλίο που δε θα έγραφα ποτέ.
Την περίμενε με έναν καφέ και ένα τσιγάρο στη στοά. Ήταν η πρώτη τους βόλτα. Στα χέρια του φορούσε γάντια. Καθόταν εκεί πιστός στο ραντεβού του. Ίσως και νωρίτερα. Σίγουρα νωρίτερα.
Εκείνη στην ώρα της. Δίχως καφέ και δίχως τσιγάρο. Και δίχως γάντια. Είχε ανοίξει όλα τα συρτάρια της, αλλά δεν τα είχε βρει.
Η εικόνα του σε απόσταση. Στον πεζόδρομο της Κοραή. Μόλις είχε κάνει ανάληψη από το μηχάνημα της Γιούρομπανκ. Ψέματα. Δεν έκανε. Γιατί ο λογαριασμός της δεν είχε χρήματα.
Όλο και τον πλησιάζει. Αυτός δεν την έχει δει ακόμα. Εκείνη παρατηρεί τις κινήσεις του. Τα μάτια του που ψάχνουν τις φιγούρες που πλησιάζουν τη στοά.
Σε λίγο θα συναντηθούν τα βλέμματα τους. Αγκαλιάζονται. Έτσι όπως θα συνέχιζε ένα βιβλίο που δε θα έγραφα ποτέ. Θα συμφωνήσουν πώς κάνει κρύο. Δεν πρέπει να μείνουν άλλο εκεί. Άλλωστε η παράσταση σε λίγο ξεκινάει.
 Μπαίνουν και οι δυο στο Άστυ. Κατεβαίνουν τα σκαλιά. Πληρώνει αυτός. Αυτή κάνει πώς δε θέλει.
Θα καθίσουν στην τρίτη από το τέλος σειρά. Θα ενώσουν τα χέρια τους.
Η ταινία αρχίζει. Η ταινία για αυτούς ήταν μέτρια, παρά τα αστεράκια των κριτικών. Ήταν δική της πρόταση. Κάνει πώς στενοχωριέται. Κάνει πώς δεν τον ενοχλεί. Ίσως όμως να συμβαίνουν πραγματικά και τα δυο.
Θα φύγουν. Στο πεζόδρομο παρκαρισμένη η βέσπα. Θα βάλει τα χέρια της γύρω από τη μέση του.
Θ' αφήσουν την Κοραή πίσω τους...

ΜΙΑ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ-ΟΝΕΙΡΟ!

Η πρώτη μου κουβέντα ήταν: "Θέλω να ξανάρθω!"-μάλλον αταίριαστη στη φράση υποδοχής μου:"Καλώς ήρθατε!". Κάποιες φορές πρέπει να λες αυτά που νιώθεις χωρίς να σκέφτεσαι ή να κρατάς του τύπους. Και εγώ δεν τους κράτησα ούτε μία στιγμή! Αυτή ήταν μία εισαγωγή. Ακολουθεί τώρα μία εισαγωγή της εισαγωγής!
Το 2008 βρέθηκα στη Δανία, που έμελλε να γίνει μια αγαπημένη χώρα για μένα. Εκεί λοιπόν, στην πατρίδα του Άντερσεν, συνάντησα το όνειρο μου. Ένα καταπληκτικό Παιδικό Μουσείο δίπλα στο Μουσείο-σπίτι του Άντερσεν στην Οντένς-πρώτη φορά που βούρκωσα σε μουσείο- και δυο καταπληκτικές παιδικές βιβλιοθήκες στην πόλη της Κοπεγχάγης. Δεν πίστευα στα μάτια μου. Ζήλεψα τόσο πολύ. Κράτησα και  κρατάω ακόμα τις εικόνες, γιατί πίστευα μέχρι πριν λίγες μέρες πως στον τόπο μου δεν θ αντίκριζα ποτέ βιβλιοθήκες σαν αυτές. Τελείωσαν οι εισαγωγές!
Η παιδική βιβλιοθήκη που αντίκρισα βρισκόταν στο -1 που καθόλου μείον δεν ήτανε, του Κολλεγίου Αθηνών "Προχωρήστε ευθεία στο τέρμα αριστερά, κατεβείτε τις σκάλες" μου είπαν στην υποδοχή. Κάποιο λάθος πρέπει να έγινε. Περπατάω παράλληλα με τη τζαμαρία της αίθουσας. Το στόμα μου έχει ανοίξει μια πιθαμή και τα μάτια μου έχουν αποκτήσει το ύφος κάποιου που βλέπει βροντόσαυρο από κοντά. Μπαίνω μέσα. Η αίθουσα όσο περίπου είναι το σχολείο που διδάσκω.
Οι βιβλιοθηκονόμοι μου μιλάνε και εγώ απλά τους κοιτάω. Ευτυχώς αυτό δε θα κρατήσει πολύ. Χαμογελάω και αρχίζω να απαντάω. Παραμιλούσα ταυτόχρονα, αλλά είχα αρχίσει να αντιδράω σαν ένας φυσιολογικός άνθρωπος πλέον.
Η παιδική βιβλιοθήκη του Κολλεγίου Αθηνών, είναι μία καταπληκτική βιβλιοθήκη. Και είναι καταπληκτική, όχι μόνο γιατί είναι μεγάλη. Είναι καταπληκτική γιατί οι τρεις βιβλιοθηκονόμοι που δουλεύουν εκεί αγαπάνε αυτό που κάνουνε. Και αυτό μου πήρε μόνο πέντε λεπτά να το καταλάβω. Ο χώρος αν και τεράστιος είναι πολύ ζεστός. Βιβλία, βιβλία. Όμορφα παιδικά βιβλία με χρωματιστά εξώφυλλα. Στα ράφια, στα τραπέζια. Άλλα φαίνονται, άλλα κρύβονται. Διακοσμητικές κατασκευές των παιδιών και όχι μόνο, πλαισιώνουν το χώρο και σε ένα σημείο το μικρό βασίλειο μου για την επόμενη μιάμιση ώρα. "Εδώ θα κάνετε τις παρουσιάσεις" "Εδώ;" Αρχίζω πάλι το γνωστό ποιήμα: "Και τι ωραία που είναι. Καταπληκτικά. Μπράβο σας. Έχω εντυπωσιαστεί!" Οι βιβλιοθηκονόμοι σκέφτονται: "Ωχ! Όχι πάλι!"  Μικρά καναπεδάκια με μαξιλαράκια, εκεί που σε λίγο δυο διαφορετικές ομάδες παιδιών θα έρθουν να καθίσουν. Τα παιδιά είναι πάντα παιδιά. Είναι πάντα γλυκά και χαριτωμένα και έξυπνα και δημιουργικά, αλλά όταν είναι παιδιά στα οποία καλλιεργείται από μικρή ηλικία η αγάπη για το βιβλίο, είναι ένα άλλο κοινό. Και το ένιωθα κάθε στιγμή αυτό.
Πόσο θα ήθελα ο χρόνος να μην μετράει αντίστροφα. Αλλά φυσικά, ο χρόνος δεν  μου έκανε τη χάρη. "Μα ούτε τώρα;" τον παρακάλεσα.
Το τέλος ήρθε. Το ευχαριστώ του διευθυντή, των βιβλιοθηκονόμων, των δασκάλων που ήταν εκεί. "Να μας ξανάρθετε". "Θα σας ξανάρθω".
Και εκεί που νομίζεις πως όλα τελείωνουν και μένεις μόνη σου με τις αναμνήσεις-το πολύ να τις κάνεις ανάρτηση στο ιστολόγιο σου-κάτι συμβαίνει και ανατρέπεται η φυσική συνέχεια των πραγμάτων.
Τώρα ακολουθεί ο επίλογος και ο επίλογος του επίλογου.
Την επόμενη μέρα μοιράστηκα την εμπειρία μου με τους μαθητές μου. Πρέπει να ήμουν πολύ ενθουσιασμένη! Ήμουν. Είμαι. Με άκουγαν. Μετά μιλήσαμε για τη δική μας μικρή βιβλιοθήκη και για ένα όνειρο που για πρακτικούς, οικονομικούς και άλλους λόγους δεν μπορεί να γίνει πραγματικότητα. Είπαμε κι άλλα. Ύστερα μάθημα.
Δυο μέρες αργότερα μία μαθήτριά μου, μου δίνει δυο χαρτιά. Στο ένα έχει γράψει μια έκθεση και στο άλλο μια ζωγραφιά. Η έκθεσή της μιλάει -σε α΄πρόσωπο-για μια συγγραφέα που επισκέφτηκε ένα σχολείο (στην Κυψέλη!) με καταπληκτική βιβλιοθήκη. Η ζωγραφιά δείχνει τη βιβλιοθήκη.
Συγκινούμαι εύκολα. Αυτό είναι αλήθεια. Αλλά αυτή η κίνηση ήταν σίγουρα ένα από τα πιο συγκινητικά πράγματα που έχω βιώσει σα δασκάλα. Ήταν κάτι που ειλικρινά δεν το περίμενα.
Και αυτός ήταν ο επίλογος του επίλογου!

                                                       ΑΘΗΝΑ-ΚΟΠΕΓΧΑΓΗ 1-1 !

                                                                                                      Αθήνα 2011

                                                                                      Κοπεγχάγη 2008

ΟΤΑΝ ΤΡΑΒΑΣ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ...(ΟΧΙ ΑΠΟ ΤΑ ΠΟΔΙΑ)

ΠΕΝΤΕ  ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΟΥ ΤΡΑΒΑΕΙ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ

1.Δεν γνωρίζει τους μήνες. Ή αν τους γνωρίζει δεν ξέρει τη σωστή σειρά τους.
2. Δεν ξέρει να μετράει. (πιθανότατα να εμφανίζει το πρόβλημα μόνο στην αρίθμηση παρκαρισμένων αυτοκινήτων και λουομένων)
3. Δεν καταλαβαίνει τίποτα από θερμοκρασία (βλέπει ήλιο και του φτάνει)
4. Αγνοεί εντελώς την έννοιες "ανοιχτό" και την αντίθετη αυτού, "κλειστό".
5. Και τέλος, νομίζει πως οι πιο κάτω λέξεις αποτελούν λεξιλόγιο παντός καιρού: αντηλιακό, καπέλο, ψάθα, καφές φρέντο, σαγιονάρα, μάσκα, βατραχοπέδιλα, μαγιώ, πετσέτα θαλάσσης κ.ά

ΚΑΙ ΠΕΝΤΕ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΜΟΡΕΙ ΝΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΟΥ ΤΡΑΒΑΕΙ ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΟΔΙΑ

1. Δεν γνωρίζει τι είναι πόδια. Ή αν γνωρίζει δεν ξέρει πως αυτά είναι της ευτυχίας.
2. Δεν γνωρίζει από που αλλού μπορεί να τραβήξει την ευτυχία.
3. Δεν καταλαβαίνει ότι η ευτυχία έχει δυο πόδια και όχι περισσότερα.
4. Αγνοεί εντελώς τις έννοιες "δυστυχία" και τη συνώνυμη αυτής "δυστυχία ξανά"
5. Και τέλος, νομίζει πως οι πιο κάτω λέξεις αποτελούν λεξιλόγιο τρελής χαράς: λεφτά, ταξίδια, φωτογραφίες, σπίτι, αγκαλιά, έρωτας, καλοκαίρι, γέλια, σαπουνόφουσκες, μους σοκολάτα κ.ά

                                                           

Το λένε καλοκαιρινές αναμνήσεις ή 43 τίτλοι βιβλίων που ποτέ δε θα γράψω

Έφυγαν/
Ανατολές και δύσεις/
Το μπλε που κόβει την ανάσα/ "Είναι βαφτιστικιά μας, όχι κόρη μας"/Παγιανώτα/Το μοναστήρι χαλκομανία/
9 το πρωί με 12 το μεσημέρι/Διπλός ελληνικός/Γεννημένες την ίδια χρονιά/Ψημένη ρακί/Ο παράδεισος/Ιταλοί με τατουάζ/Ο ζωγράφος και η ερωμένη του/Γυμνοί/Άμμος/Παγωμένη μπύρα/
Εκπλήξεις/Παιδιά στην παραλία/Ξαπλώστρες/Σκηνή/Αϋπνίες/Όνειρα/Ζέστη/Πρωινή βροχή/ Μποφόρια/Αγόρια/15Αυγουστος/Ρακέτες/
Το δωμάτιο χάλια/
Δικηγόρος και Γεωγράφος/
Κόκκινη βέσπα/Καινούριοι φίλοι/Η Λούση και ο Λούκυ είναι σκυλιά/Νυστάζω/Ποτά/Βουτιές/Είμαι μαύρη/Μεγάλες αλήθειες/
Μύγες, κουνούπια,τζιτζίκια/Πεταλούδα στο αμάξι/Μικρές φωτιές/Φωτογραφίες/Πυγολαμπίδες/Κανείς δε μάζεψε τα καρπούζια/Τάφοι προγόνων

                                                                                                                    ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2011

ΖΩΗ ΑΙΩΡΑ

Η ζωή ίσως να είναι σαν την αιώρα που είναι στημένη έξω από τις σκηνές μας. Δεν είναι φτιαγμένη κι απ το καλύτερο υλικό-τη δεύτερη μέρα χρειάστηκε μπάλωμα.  Είναι όμως γερή. Ανεβήκαμε τόσες φορές πάνω της κι αυτή μας άντεξε.

Την πρώτη φορά που πήγα ν' ανέβω, παραλίγο να χάσω την ισορροπία μου. "Κρατήσου", μου φωνάξανε. "Από πού;" απάντησα. Την πρώτη φορά...

Ακολούθησαν πολλές φορές. Μεσημέρια της ξεκούρασης, απογεύματα βαρεμάρας, νύχτες ονειροπόλησης.

Μερικές φορές τσακωνόμαστε. "Εγώ!" "Όχι εγώ! Εσύ ανέβηκες χτες δυο φορές!"  Είναι μία βλέπετε και είμαστε πολλοί.

Η αιώρα ακίνητη. Η αιώρα κινείται. Κάποιες φορές βάζω το πόδι μου στο χώμα και σπρώχνω. Κάποιες άλλες ένα χέρι ή περισσότερα την σπρώχνουν.

Πέρα δώθε η αιώρα. Πέρα δώθε η ζωή μου. Με ή χωρίς ισορροπία. Με ή χωρίς κίνηση. Με ή χωρίς μπαλώματα. Μα πάντα αντέχει και αντέχω και γω μαζί της.

Η ζωή αιώρα...

20 ΙΟΥΛΙΟΥ 1974

Προσφυγικός καταυλισμός Άγιος Κορνήλιος, Άχνα

Σεπτέμβριος-Οκτώβριος 1974

Κυριάκος Πλησής

"Θρηνητικό συναξάρι της πικρής χώρας Κύπρος", Ιωλκός 1974

ΤΟ ΙΔΙΟ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ

Απόψε ανέβηκα στο ίδιο λεωφορείο. Στο λεωφορείο της εφηβείας και των φοιτητικών μου χρόνων. Δεν ξέρω γιατί ειδικά απόψε το λεωφορείο πήρε αυτή τη μορφή. Ίσως γιατί δεν το χρησιμοποιώ συχνά. Κι αν ποτέ περάσω από τα μέρη που μεγάλωσα, το κάνω βιαστικά. Δεν μένω. Δεν περπατάω στους δρόμους, ούτε χαζεύω στις πλατείες. Ίσως γιατί είχα στα χέρια μου ψώνια και στήθηκα στην στάση κουρασμένη και χαρούμενη όπως τότε, να το περιμένω.
Τότε λοιπόν, όταν έμπαινα στο 235,όπως και απόψε ή στο 222 που δεν υπάρχει πια, μιλούσα και γελούσα δυνατά με την παρέα μου. Αν ήμουν μόνη, κάποιον θα έβρισκα να χαιρετήσω, να πιάσω κουβέντα να μικρύνει η διαδρομή.
Απόψε, κανέναν δε συνάντησα στο λεωφορείο. Ένας ηλικιωμένος με έσπρωξε τρεις φορές σε τρεις διαφορετικές στιγμές. Ένας δεύτερος ηλικιωμένος, ασιατικής καταγωγής, τακτοποιούσε συνεχώς τις τσάντες του, δυο νέοι άντρες στέκονταν απέναντι μου. Με τον ένα βγάλαμε ακριβώς την ίδια στιγμή το κινητό μας! Δίπλα μου δυο νεαρά κορίτσια με χαμηλά παπούτσια. Ήταν φίλες.Μάλλον. Δεν γελούσαν, ούτε μιλούσαν δυνατά.
Η διαδρομή ίδια. Όπως και το λεωφορείο. Εγώ μεγαλύτερη. Οι γύρω άγνωστοι. Από το παράθυρο έβλεπα τα πεζοδρόμια και την απέναντι λωρίδα κυκλοφορίας. Και τότε ίσως είναι που κατάλαβα πως όλα είναι ίδια και διαφορετικά ταυτόχρονα.
Όταν κατέβηκα, στην πλατεία φοιτητές είχαν συγκέντρωση. Το θερινό σινεμά είχε αρχίσει προβολή, δωρεάν πλέον αν διάβασα σωστά και όταν έφτασα στην πολυκατοικία είπα σε δυο γνωστές μου κυρίες, καλησπέρα.
Ξεκλείδωσα και ύστερα κλείδωσα.

*Νιώθω παράξενα σήμερα. Νιώθω κάπως έτσι:  Όταν η χαρά μου, πλέει μέσα στη δυστυχία των τόπων μου..