ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ

 Οι τόποι αλλάζουν. Λιγότερο οι άνθρωποι, τουλάχιστον αυτοί που γνωρίζεις.Η πολύ πρόσφατη επίσκεψη μου στην Κύπρο, μετά από δυόμιση χρόνια απουσίας, επιβεβαίωσε για ακόμη μια φορά το πιο πάνω.

Οι τόποι αλλάζουν για το καλύτερο αλλά και για το χειρότερο. Σε αρκετούς τόπους συμβαίνει το πρώτο και σε αρκετούς το δεύτερο. Δεν ξέρω ποια είναι η διαχωριστική γραμμή, του κάνω κάτι για το καλό του τόπου και του κάνω κάτι για το καλό του τόπου που τελικά είναι για το κακό του (εν αγνοία μου;).

Η πορεία της Κύπρου είναι καθορισμένη, όπως άλλωστε και άλλων τόπων του πλανήτη μας. Το ότι σε εμένα δεν αρέσει αυτή η πορεία, καμία σημασία δεν έχει για κανέναν και κυρίως για το συγκεκριμένο τόπο. 

Η Κύπρος του τώρα- και πολύ πιθανόν του αύριο- δεν είναι ο τόπος που κατέχει ένα μεγάλο μέρος της καρδιάς μου. Εγώ έναν άλλο τόπο είχα βάλει και συνεχίζω να έχω, μέσα της. Μια άλλη Κύπρο.

Και ενώ όλες αυτές τις αλλαγές τις δέχομαι, σχεδόν αδιαμαρτύρητα, υπάρχει κάτι που όσο θα ζω δεν θα  το δεχτώ, ακόμα και αν αυτό έχει ήδη αρχίσει να είναι δεδομένο.

Σε αυτό μου το ταξίδι, είχα για παρέα τις δυο ανιψιές μου (τις αδελφότεκνες μου όπως τους έμαθαν ότι ονομάζονται στην Κύπρο), οι οποίες για πρώτη φορά επισκέφτηκαν τον τόπο καταγωγής του παππού τους.

Θεώρησα χρέος μου, πέρα από τις όμορφες παραλίες του νησιού που παρέχουν ό,τι ζητήσει η ψυχή του τουρίστα,και όχι μόνο-να δουν με τα ίδια τους τα μάτια τον διαχωρισμό της πρωτεύουσας, αλλά και την πόλη που έζησαν τα πρώτα χρόνια της ζωής τους, ο πατέρας και η θεία τους, την Αμμόχωστο.

Η εικόνα του φυλακίου της  οδού Λήδρας στην "πάλαι πότε;" πράσινη γραμμή, δεν ήταν αυτή που θυμόμουν. Φυσικά και είναι ένα σημείο από όπου μπορούν να μετακινηθούν οι κάτοικοι της ελεύθερης και της κατεχόμενης Κύπρου, αλλά τίποτα δεν δείχνει ότι σε αυτόν τον τόπο έγινε πριν 48 χρόνια μία εισβολή και μία παράνομη κατοχή που υπάρχει μέχρι σήμερα. Ούτε πόλεμος έγινε, ούτε νεκροί υπήρξαν, ούτε αγνοούμενοι, ούτε βασανισμοί και βιασμοί έγιναν, ούτε περιουσίες-κόποι χρόνων-καταπατήθηκαν ή και καταστράφηκαν. Καμία αναφορά, καμία επιγραφή και καμία φωτογραφία. Αργότερα σε ένα άλλο φυλάκιο, που δεν είναι πέρασμα, φωτογραφίσαμε ενδείξεις του καιρού της "μη λήθης;"

 

                   

Την επόμενη ακριβώς ημέρα, πήγαμε να δούμε την Αμμόχωστο από μακριά. Φτάνοντας στην πιο κοντινή περιοχή, (Δερύνεια) έψαχνα να εντοπίσω όπως θυμόμουν, τα λεγόμενα σημεία από όπου μπορούσες να δεις την πόλη φάντασμα με κιάλια. 

Κάπου είδα κάτι ξεθωριασμένες πινακίδες που έγραφαν Famagusta View Point σε 150 μέτρα, ενώ ολόφρεσκες πινακίδες έγραφαν Αμμόχωστος 5 χλμ. Από εκείνη τη στιγμή, άρχισα να καταλαβαίνω...

Στο φυλάκιο- πέρασμα  προς Αμμόχωστο, ο δρόμος ήταν ένας. Έπρεπε οπωσδήποτε να πας. Στάθμευσα δεξιά της ουράς και έβαλα τα αλάρμ, τικ τακ να ακούγονται και να αναβοσβήνουν. 

"Δεν θέλω να πάω στην Αμμόχωστο, θέλω να την δω από μακριά", είπα στον αστυνομικό. "Από που μπορώ να την δω;"  "Νομίζω πως έκλεισαν τα σημεία που μπορείς να την δεις με κιάλια. Δεν υπάρχει κανένα", μου απάντησε και άνοιξε την πλαϊνή μπάρα για να γυρίσουμε πίσω.

Για καλή μας τύχη και χάρις στην οξυμένη παρατηρητικότητα που διαθέτω, είχα δει πώς ο Δήμος Αμμοχώστου έχει φτιάξει ένα πολιτιστικό κέντρο. Η τύχη όντως ήταν με το μέρος μας, γιατί μόλις και προλάβαμε τον κύριο που φύλαγε το χώρο. "Μια στιγμή! Να φέρω τις ανιψιές μου"

Δεν άφηναν τα κιάλια από τα χέρια τους. Η πόλη είχε κολλήσει στα μάτια τους. Ξέρω πώς είναι αδύνατο, να μπει μέσα στην καρδιά τους. Έτσι συμβαίνει με ότι δεν έχουμε βιώσει και είναι φυσικό.

Φυσικό όμως δεν είναι να μην δίνουμε την ευκαιρία σε αυτούς που δεν γνωρίζουν, να μάθουν. 

Αυτό, πότε και ποιος το αποφάσισε; Ο λαός που ξέχασε; Οι κυβερνήσεις που πάνε όπου και όπως φυσάει ο άνεμος;

Όποιοι και αν είναι υπεύθυνοι γι αυτό, και ακόμα και αν κανένας από τους πιο πάνω δεν είναι και απλώς έτσι είναι ο ρους της ιστορίας κάθε τόπου που γέννησε πρόσφυγες, λίγη υπομονή ακόμη.

Λίγα χρόνια ακόμα, μέχρι να πεθάνουν και οι τελευταίοι που έζησαν τον χαμό, που έχουν έστω και θολές εικόνες αλλοτινών καιρών και τόπων...

* Τις σκέψεις αυτές τις αφιερώνω στον αγαπημένο μου πατέρα, που τόσο αγαπούσε εκείνο τον τόπο και τους ανθρώπους του. Όλους τους ανθρώπους του. Και με πότισε και μένα με την ίδια αγάπη για εκείνο τον τόπο και τους ανθρώπους του. Όλους τους ανθρώπους του.

*Στο επόμενο ταξίδι μου θα γνωρίσω από κοντά τον Unver, τον Τουρκοκύπριο συγγραφέα, ατζέντη, εκδότη και συνεργάτη μου τα τελευταία δυο χρόνια, που ζει μόνιμα στα κατεχόμενα. (αυτό το αναφέρω προς αποφυγή λάθος συμπερασμάτων...)

*Ας ενημερωθούν οι αστυνομικοί στο φυλάκιο της Δερύνειας για την ύπαρξη του Πολιτιστικού Κέντρου της Αμμοχώστου.

 

 

                                      

                              

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟ

 

 Περνάνε οι μέρες, οι μήνες και τα χρόνια. Συμβαίνουν γεγονότα, που καλύπτουν τα προηγούμενα ή ξεθάβουν κάποια πολύ παλιά. Πάντα όμως, το γεγονός κρατάει για λίγο, μετά ξεθωριάζει σιγά σιγά και ύστερα χάνεται. Κάτι μένει στη μνήμη μας, αλλά το μυαλό μας τι να πρωτοσκεφτεί. Η δουλειά περιμένει από εμάς κάθε μέρα να δώσουμε τον καλύτερο εαυτό μας. Οι λογαριασμοί περιμένουν να πληρωθούν, το σπίτι ζητάει από εμάς τη συντήρηση και τη φροντίδα του, τα παιδιά μας περιμένουν να ασχοληθούμε μαζί τους, η υγεία μας χτυπάει το καμπανάκια όσο μεγαλώνουμε, οι φίλοι περιμένουν τηλεφώνημα μας, ο/η σύντροφος μας, περιμένει την αγκαλιά μας, οι γονείς μας περιμένουν τη φροντίδα μας, όσο είναι εδώ μαζί μας και ο εαυτός μας περιμένει ένα μαγικό δεκάλεπτο που θα του δώσουμε την αποκλειστικότητα. 

Μέχρι που, κάτι συμβαίνει και έρχεται να μας θυμίσει σημαντικά γεγονότα, που ποτέ δεν έπαψαν να είναι σημαντικά, ακόμα και αν βρίσκονται στο βάθος της θύμησης μας. Ξαναζούμε τα γεγονότα μέσω της μνήμης μας, αναστατωνόμαστε, δίνουμε υποσχέσεις πως αυτή τη φορά δεν θα αφήσουμε τα πράγματα να κυλήσουν μέσα στη ροή του χρόνου.

Θα ήθελα τόσο πολύ το άνοιγμα της παραλίας της κατεχόμενης πόλης της Αμμοχώστου, να είναι μια υπόσχεση που θα κρατήσουμε. Στη μνήμη των ανθρώπων που έφυγαν με τον καημό, των αθώων και ξέγνοιαστων χρόνων της παιδικής μας ηλικίας. 

Θα ήθελα να κάνει ο χρόνος μια εξαίρεση. Να μην περάσει και απλά να καταχωνιάσει στο βάθος της μνήμης μας, το πρόσφατο γεγονός.

Μακάρι η εικόνα της πόλης μου, να έπαυε να είναι παγωμένη και εγκλωβισμένη στην παλιά της ιστορία. Να ζωντάνευε και να ξαναγεννιόμασταν και μεις μαζί της.

Λίγες σκέψεις για την πόλη που έζησα τα πρώτα χρόνια της ζωής μου. Μια μικρούλα τόση δα πληγή, που μάτωσε ξανά, τις τελευταίες ημέρες και που φοβάμαι πως πολύ σύντομα θα κλείσει πάλι.

Αμμόχωστος Βασιλεύουσα (απόσπασμα)

Μα άξαφνα ο κόσμος ξαναγινόταν
Όπως ήταν κάποτε,δικός μας
Με τον καιρό του,με το χώμα του και τ'αρώματα του
Με τη χαρά τα τραγούδια και τα σφυρίγματά της.
Πήρε η μνήμη να γυρίζει στις παλιές πλαγιές της
Κι είδα τον Τάσο,τον Μιχάλη,τον Ευαγόρα,τον Πετρή
Δεν στοιχείωσε το σπίτι μου δεν στοίχειωσε η γειτονιά μου
Και οι άλλοι;
Τους είδαν λέει να οδοιπορούν σκυφτοί σαν μυρμήγκια
Ο ένας πίσω από τον άλλο σαν μυρμήγκια
Σαν κάτι κάμπιες περίεργες που έφευγαν
Έφευγαν αμετάκλητα…

Κυριάκος Χαραλαμπίδης 

 

ΚΑΠΟΤΕ ΕΝΑΣ ΜΑΘΗΤΗΣ ΜΟΥ

 

 Μερικά χρόνια πίσω, την ώρα που έδινα μια οδηγία στους μαθητές της τάξης μου, ένας από αυτούς θέλοντας να δείξει ότι άκουσε την οδηγία μου, σηκώθηκε όρθιος και με χαιρέτισε φασιστικά. Το περιστατικό συνέβηκε τα "χρυσά" χρόνια της Χρυσής Αυγής. Φυσικά η αντίδραση μου ήταν άμεση.Εξήγησα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την έννοια του φασισμού σε σχέση με την ιστορία μας. 

Η αλήθεια είναι πως το περιστατικό εκείνο με θορύβησε. Για κάποιο λόγο δεν περίμενα πως ένας δικός μου μαθητής, θα έκανε ποτέ κάτι τέτοιο, λες και είμαστε η μοναδική επιρροή στη ζωή τους. Δυστυχώς το σχολείο διαδραμάτιζε και διαδραματίζει αρκετά χρόνια τώρα, έναν πολύ μικρό ρόλο. Και όσο προχωράει η ηλικία των μαθητών τόσο η επιρροή αδυνατίζει. 

Για μέρες μετά το περιστατικό, έβλεπα τα παιδιά και φανταζόμουν πως ήταν εκκολαπτόμενοι μικροί φασίστες. Η ιδέα αυτή με έχει τρελάνει και δεν ήταν καθόλου εξωπραγματική εάν σκεφτεί κανείς πως τα ποσοστά έδειχναν αυτή ακριβώς τη φρίκη. Ένα μέρος των συμπολιτών μας, είχε ψηφίσει Χρυσή Αυγή. Είχε πει "ναι" στο φασισμό. Σκεφτόμουν πώς τα παιδιά αυτά μεγάλωναν μέσα σε μία φασιστική οικογένεια και θα ήταν δύσκολο να ξεφύγουν από το πνεύμα αυτό. Ευτυχώς, πρώτα για μένα, σύντομα ξαναείδα τους μαθητές εκείνους, όπως τους έβλεπα πάντα. Τα αθώα, μικρά, εύπλαστα και ευαίσθητα παιδιά μου. 

Το γεγονός ήρθε όπως ήταν φυσικό, ξανά στη μνήμη μου, μετά την πρόσφατη απόφαση του δικαστηρίου. Βεβαίως δεν περιμέναμε την απόφαση για κάτι που ο κάθε δημοκράτης και ελεύθερος πολίτης γνώριζε. 

Εύχομαι αυτή η απόφαση να γίνει θέμα συζήτησης μέσα στις τάξεις,  βάζοντας δάσκαλοι και καθηγητές ένα πολύ μικρό, αλλά πολύτιμο λιθαράκι για την παντοτινή εξαφάνιση του φασισμού και του ρατσισμού.

ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ

ΤΑ ΔΕΚΑ ΤΑ ΚΑΛΑ!

Λίγες μέρες πριν μπούμε στο πρόγραμμα "καραντίνα", πήρα στα χέρια μου, όλο χαρά το δέκατο βιβλίο μου! Μπορεί η χαρά να μην μοιράστηκε και τόσο εξαιτίας του περιορισμού μας, αλλά αυτό δεν αλλάζει το γεγονός.
Από το Νοέμβριο του 2004 που ξεκίνησε αυτή η αγαπημένη διαδρομή, μέχρι τον Μάρτιο του 2020 έχουν κυκλοφορήσει δέκα βιβλία μου.
Τρεις διαφορετικοί εκδότες, έξι διαφορετικοί εικονογράφοι και μια συνεργάτης συγγραφέας.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου, που δώσατε στην δουλειά μου την ευκαιρία, να βγει προς τα έξω.
Θέλω να πιστεύω πως σε όλες αυτές τις δουλειές, προσπάθησα να είμαι όσο πιο αυθεντική μπορούσα, δηλαδή όσο πιο Παναγιώτα ήταν δυνατόν.
Φυσικά ένα ακόμη ευχαριστώ ανήκει και στους δικούς μου ανθρώπους που είναι πάντα οι πρώτοι και αγαπημένοι αναγνώστες των χειρογράφων μου.
Τέλος, γιατί χωρίς αυτούς θα έκανα χαρές μόνη μου, όλους τους αναγνώστες κυρίως όμως τα παιδιά αναγνώστες για την αγάπη τους και την προτίμηση τους στη δουλειά μου.

Σας ευχαριστώ πολύ!

Παναγιώτα 😘

*Δυο ακόμα βιβλία κυκλοφορούν στα ιταλικά, μεταφράσεις ελληνικών μου.

Ο ΜΠΑΜΑΣ ΜΟΥ 2020 Ψυχογιός
ΑΥΤΙΣΜΟΣ ΟΙ ΑΓΡΑΦΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ ΓΙΑ ΕΦΗΒΟΥΣ 2019 Πατάκη
ΑΝ Η ΜΑΜΑ ΣΟΥ ΦΟΡΑΕΙ ΕΝΑ ΚΑΠΕΛΟ ΑΠΟ ΣΥΝΝΕΦΟ ΠΟΥ ΒΡΕΧΕΙ Κέδρος 2019
Ο ΜΠΑΜΠΑΣ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΕΙ Η ΜΑΜΑ ΜΟΥ 2017 Ψυχογιός
ΑΥΤΙΣΜΟΣ ΟΙ ΑΓΡΑΦΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ 4-12 ΕΤΩΝ 2017 Πατάκη
ΤΙ ΚΡΑΤΑΕΙ Η ΜΑΜΑ 2016 Ψυχογιός
ΜΑ ΜΠΑΜΠΑ ΕΙΝΑΙ ΧΑΛΙΑ! 2014 Κέδρος
ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΤΕΡΑΣ ΣΟΥ ΛΕΩ! 2011 Κέδρος
Η ΤΕΜΠΕΛΟΠΟΛΗ ΠΟΛΗ-ΠΟΛΗ 2006 Κέδρος
ΚΛΕΦΤΗΣ ΟΝΕΙΡΩΝ 2004 Κέδρος

ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ!

Ο πιο πάνω τίτλος μόνο την αλήθεια φανερώνει και τίποτε άλλο!
Άλλωστε το να κυκλοφορούν εκεί έξω δέκα βιβλία σου και να περιμένουν και άλλα δυο την κυκλοφορία τους, να έχουν μεταφραστεί δυο από αυτά, να έχουν βραβευτεί όχι μία αλλά περισσότερες φορές, να έχει γίνει ένα από αυτά, θέατρο και να έχουν διαβαστεί από χιλιάδες παιδιά και μεγάλους, μάλλον το λες επιτυχία. Ένα "ναι" που ήρθε το φθινόπωρο του 2002, άλλαξε πραγματικά πολλά στη ζωή μου. Δεν ήταν ποτέ μέσα στα όνειρα μου και τα θέλω μου, να γίνω συγγραφέας.

Οι επιτυχίες αυτές ξεκίνησαν πριν ακριβώς δεκαπέντε χρόνια στις 29 Νοεμβρίου 2004,
όταν κυκλοφόρησε το πρώτο μου βιβλίο, ο "Κλέφτης ονείρων".
Η σκηνή με τις δυο σακούλες που έγραφαν ΚΕΔΡΟΣ, νομίζω ότι θα μείνει για πάντα ανεξίτηλη στο μυαλό μου. Το πιο ελαφρύ βάρος, όπως είχα κάποτε πει. Όταν βγήκα με τα τριάντα πέντε δωρεάν αντίτυπα μοιρασμένα σε δυο σακούλες από το βιβλιοπωλείο των εκδόσεων, νόμιζα πως όλος ο κόσμος μπορούσε να διαβάσει στα μάτια μου μια από τις ευτυχισμένες στιγμές της μέχρι τώρα ζωής μου. Και ενώ μέχρι τη στάση του λεωφορείου, είχαν ήδη κοπεί τα χέρια μου, εγώ δεν σταμάτησα ούτε μια φορά.
Από τότε κράτησα πολλές φορές σακούλες με  φρέσκα βιβλία μου και βγήκα και από πόρτες άλλων εκδοτικών οίκων, αλλά όπως είναι φυσικό όλα όσα αισθάνθηκα εκείνη την πρώτη φορά, δεν θα τα ξαναζήσω.
Οι εκδόσεις Κέδρος, ήταν ο πρώτος εκδοτικός οίκος με τον οποίο συνεργάστηκα και συνεργάζομαι ακόμα. Είναι λίγο σαν το σπίτι μου. Αποκλείεται να πάω εκεί και να μείνω λιγότερο από μια ώρα.
Μπορεί οι εκδόσεις αυτές να είναι η πρώτη μου αγάπη, αλλά δεν είναι και η μοναδική. Μέσα στις επιτυχίες όλων αυτών των χρόνων είναι και η συνεργασία μου με δυο σημαντικούς εκδοτικούς οίκους της χώρας μας, τις εκδόσεις Ψυχογιός και τις εκδόσεις Πατάκη.
Καινούρια πρόσωπα, άλλοι τρόποι προσέγγισης των πραγμάτων, αλλά πάντα το ίδιο -όσο το δυνατόν-εκδοτικά καλύτερο αποτέλεσμα.

Ήμουν και είμαι τυχερή. Τα βιβλία μου έδωσαν και συνεχίζουν να μου δίνουν τεράστιες χαρές και επιτυχίες.
Ευχαριστώ όλους αυτούς τους ανθρώπους που έχουν ένα μερίδιο ευθύνης σε αυτή μου την ευτυχία!
Δεν μπορώ να μην αναφερθώ όμως πρώτα από όλα στην Αριάδνη Μοσχονά, που ήταν η πρώτη που πίστεψε στη δουλειά μου και χαίρομαι που δεν την απογοήτεψα-συγγραφικά εννοώ-όλα αυτά τα χρόνια.

 Έπειτα στη Δομηνίκη  Σάνδη που αγκάλιασε με τόση αγάπη την πρώτη μου δουλειά στις εκδόσεις Ψυχογιός
Και τέλος, την Έλενα Πατάκη που μας είπε το ναι για μια δουλειά που δεν ήταν και τόσο εύκολο να εκδοθεί.
Πέρα όμως από αυτούς τους ανθρώπους, που είναι οι υπεύθυνοι για το παιδικό και εκπαιδευτικό βιβλίο των εκδόσεων τους, υπήρξαν και υπάρχουν άνθρωποι που χάρις στην αγάπη και τη συνεργασία τους, είμαι εδώ και σας γράφω για αυτές τις επιτυχίες των δεκαπέντε χρόνων.
Η αγαπημένη μου Αγγελική Πορτοκάλογλου που μαζί με τον επίσης αγαπημένο Δικαίο Χατζηπλή, αποτελούν τους καλύτερους υπεύθυνους εκδηλώσεων στη χώρα!
Και φυσικά κάπου εδώ αρχίζει ένας ατελείωτος κατάλογος, που σίγουρα θα έχω ξεχάσει ονόματα.
Γιάννης Κονταράκης, Ξένια Τρύφων, Μαρία Ζαμπάρα, τα κορίτσια και ο Φώτης του βιβλιοπωλείου, Μαρία Σπανάκη από τις εκδόσεις Κέδρος, Δομηνίκη Σάνδη από τις εκδόσεις Ψυχογιός,  Υβόνη Καρύδη από τις εκδόσεις Πατάκη.
Είναι και άλλοι, το ξέρω!!!
Δεν μπορώ επίσης να μην αναφέρω όλους τους εικονογράφους μου, που αγάπησαν τη δουλειά μου γι αυτό μπόρεσαν να δώσουν τις δικές τους πολλές πινελιές, για ένα πιο ολοκληρωμένο αποτέλεσμα
Έλλη Γρίβα, Γιώργος Σγουρός, Σοφία Παπαδοπούλου, Γιώτα Κοκκόση, Ντανιέλα Σταματιάδη, Στέλιο Σταματιάδη, και η υπό έκδοση Σάντρα Ελευθερίου!
Κλείνοντας ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Ελένη Λούβρου, την καλύτερη συνεργάτιδα και φίλη που θα μπορούσα ποτέ να έχω, στην Κωνσταντίνα Μαύρου την  καλύτερη διαδικτυάκη μεταφράστρια και φίλη, που αν δεν υπήρχαν τα βιβλία μου, μάλλον δεν θα είχαμε γνωριστεί ποτέ, και τον Μάριο Θεοχάρους, τον καλύτερο σκηνοθέτη και φίλο, που πραγματοποίησε ένα από τα μεγαλύτερα όνειρα μου!
Αν έπρεπε να κάνω μια ευχή-και όχι περισσότερες-είναι να είμαστε πάντα καλά για να μπορούμε να φτιάχνουμε όμορφα πράγματα στο χώρο του βιβλίου.



ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΟΛΟΥΣ ΟΛΟΥΣ!

ΤΙ ΜΟΥ ΕΦΕΡΕ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

 Μπορεί το καλοκαίρι να έφυγε, αλλά πίσω του άφησε το πιο ωραίο δώρο που μπορεί να πάρει ένας συγγραφέας. Και αυτό δεν είναι άλλο, από ένα καινούριο βιβλίο. Ένα ακόμα παιδί γεννήθηκε και προστέθηκε στα υπόλοιπα.
"Αν η μαμά σου φοράει ένα καπέλο από σύννεφο που βρέχει" ο τίτλος του και ίσως θα χρειαστεί να πάρεις μια μικρή ανάσα για να τον πεις ολόκληρο.
Και αυτό όπως και όλα τα βιβλία έχει μια δική του άλλη ιστορία, από αυτήν που μας διηγείται. Γράφτηκε σε δυο εντελώς διαφορετικές περιόδους. Η πρώτη ήταν το 2010, είχε άλλη μορφή και διαφορετικό τίτλο: "Γιατί κλαίει κάθε βράδυ η μαμά μου". Η αλήθεια είναι πως εκείνη η χρονιά ήταν πολύ δύσκολη για μένα και το να γράψω ένα βιβλίο για πράγματα που σε απασχολούν, αποδείχτηκε σωτήριο. Το αποτέλεσμα όμως ως ολοκληρωμένο έργο δεν ήταν και τόσο καλό, για να γίνει βιβλίο. Έτσι έμεινε αποθηκευμένο για τουλάχιστον εφτά χρόνια. Μέχρι που βρέθηκε ο χρόνος να  ασχοληθώ ξανά μαζί του. Η ιστορία εμπλουτίστηκε και έγινε το βιβλίο με τον τίτλο που αναφέρω πιο πάνω. Διαβάστηκε από την Αριάδνη Μοσχονά των εκδόσεων Κέδρος και έτσι πήρε το γνωστό δρόμο για να γίνει βιβλίο και να κυκλοφορήσει το φετινό Ιούλιο. Μεσοκαλόκαιρα, άρχισε το ταξίδι του και ελπίζω να αρέσει σε μικρούς και σε μεγάλους.

Λίγα λόγια για την υπόθεση:

Η Ελπίδα που είναι και η συγγραφέας του βιβλίου, είναι ένα κορίτσι που ζει με τη μητέρα της. Η καθημερινότητα τους, είναι σχεδόν δεδομένη. Το παιδί σχολείο και η μαμά δουλειά. Στην καθημερινότητα τους υπάρχουν επίσης και κάποια σταθεροί πρωταγωνιστές, όπως η καλύτερη φίλη της μαμάς της, η Κερασούλα. Την μαμά απασχολεί κάτι σοβαρό, τόσο σοβαρό που σύμφωνα με την Ελπίδα, την κάνει να κλαίει κάθε βράδυ. Για το λόγο αυτό, αποφασίζει να ψάξει και να βρει μέσω της συγγραφής την αιτία. Σύμφωνα πάλι με την ίδια, το κάνει για να βοηθήσει τη μαμά της, αλλά και όσες μαμάδες βρίσκονται σε παρόμοια θέση.
Κάποιοι από τους λόγους μπορεί να είναι χαζοί π.χ. το να κλαις γιατί κάθε μέρα ένα μυγάκι στραβώνεται και μπαίνει στα μάτια σου, ή πολύ σοβαροί όπως να  μην έχει δουλειά.
Όλοι οι λόγοι αντιμετωπίζονται από την Ελπίδα με  χιούμορ και τον ιδιαίτερο τρόπο που αντιμετωπίζουν τα παιδιά τη ζωή.

ΑΝ Η ΜΑΜΑ ΣΟΥ ΦΟΡΑΕΙ ΕΝΑ ΚΑΠΕΛΟ ΑΠΟ ΣΥΝΝΕΦΟ ΠΟΥ ΒΡΕΧΕΙ
εικ. Απόστολος Ιωάννου, Κέδρος 2019

https://www.kedros.gr/product/8905/mama-foraei-kapelo-synnefo-brexei.html

*Η φωτογραφία είναι από το αγαπημένο μου νησί, την Αμοργό

Η ΑΠΩΛΕΙΑ -Ο ΧΡΟΝΟΣ- Η ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

Σήμερα ήταν η πρώτη φορά που άκουσα από το ραδιόφωνο ολόκληρο τραγούδι των Cranberries χωρίς να χρειαστεί να αλλάξω σταθμό. Κάτι που έκανα από τότε που η τραγουδίστρια τους η Dolores O' Riordan, έφυγε από τούτην εδώ τη ζωή. Έχουν περάσει σχεδόν δυο χρόνια από τότε. Η Ντολόρες είναι μία από τις αγαπημένες μου γυναικείες φωνές. Δεν μπορούσα να ακούω τη φωνή της. Μου προκαλούσε θλίψη. Ίσως ο συνδυασμός της φωνής, με την ψυχική της ασθένεια και την ηλικία που τερματίστηκε η ζωή της, έπαιρνε τέτοιες διαστάσεις, που ήταν αδύνατον για μένα να την ακούω όλο αυτό το διάστημα να ολοκληρώνει ένα τραγούδι.
Σήμερα όμως, αφού πέρασε πιθανόν ο χρόνος αυτού του πένθους, άφησα το Imagination να παίξει ολόκληρο. Δεν συνέβηκε όμως το ίδιο με το Ημίφως του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα.
Άλλαξα γρήγορα σταθμό. Και έτσι κατάλαβα πως η αγαπημένη μου Ντολόρες, έψαχνε σχεδόν δυο χρόνια για αντικαταστάτη, για να μπορεί να λέει πια ολόκληρα τα τραγούδια της.

ΝΑ ΚΡΑΤΑΣ ΜΟΝΟ ΤΑ ΟΜΟΡΦΑ!

 Σας ευχαριστώ όλους, μικρούς και μεγάλους που έκαναν και αυτή τη χρονιά για μένα, τόσο όμορφη και δημιουργική! Και του χρόνου!

 Ακολουθεί κάτι σαν best of!

μετρό Συντάγματος

Δημοτικό Νηπιαγωγείο Μαλακάσας

Πλατεία Συντάγματος

Ουνέσκο Αμαρουσίου

Στοά του Βιβλίου

Βασιλικός Κήπος

Placebook

Δημ Βιβλιοθήκη Κερατσινίου

Ουνέσκο Αμαρουσίου

Παντοκαφενές

Φωλιά Πολυδενδρίου

22ο Δημ. Αθηνών

1ο Δημ Αμαρουσίου

Δημ. Βιβλιοθήκη Ασπροπύργου

Σπίτι της Κύπρου

ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΕΙΔΑ ΒΙΒΛΙΑ ΜΟΥ ΣΕ ΥΠΕΡΑΓΟΡΑ

Η αλήθεια είναι πώς είχα αρχίσει να απογοητεύομαι. Μα τόσα χρόνια στο χώρο και να μην βρεθεί ποτέ ένα βιβλίο μου σε υπεραγορά; Βέβαια μπορεί και να έχει φιγουράρει σε υπεραγορές που δεν τυχαίνει να επισκεφτώ. Δεν έχω πάρει σβάρνα και όλες της Αττικής!

Πέρσι μια φίλη μου είπε πως είδε το βιβλίο μας για τον αυτισμό, στο μεγάλο Σκλαβενίτη στο Περιστέρι! Τι κρίμα που μένω μακριά και ούτε έχω κάποιο γνωστό εκεί να πάμε μια βόλτα για ψώνια!

Και να που ήρθε η στιγμή, που τόσα χρόνια περίμενα! Όχι ένα, αλλά δυο βιβλία μου στο Σκλαβενίτη του Avenue-θα αρχίσω να πιστεύω πώς κάποιο κρυφό θαυμαστή έχω εκεί μέσα-και μάλιστα διαφορετικών εκδοτών. Ίσως ο κρυφός θαυμαστής μου να είναι κάποιος πονεμένος, μιας και τα δυο βιβλία έχουν παρόμοια θεματολογία, τη νέα οικογένεια που δημιουργείτε, μετά από ένα διαζύγιο.

Εννοείται πώς αποθανάτισα το γεγονός. Ήταν 20 Φεβρουαρίου του 2018. Ένα μήνα μετά που ξαναπέρασα το ένα από τα δυο δεν υπήρχε. Και δεν ήταν μόνο ένα αντίτυπο που πουλήθηκε.

 Είχα μεγάλη επιτυχία!

Εδώ και καιρό ήθελα να γράψω για αυτό το γεγονός που με έκανε να ψηλώσω δέκα πόντους. Γιατί η πραγματική αναγνώριση έρχεται μόνο μέσω υπεραγορών, πρατήριων βενζίνης και πλοίων. Τι θέλουνε τα πλοία, θα μου πείτε. Είναι κι αυτή μία χαρά που άλλος την πήρε για μένα. Προχτές συγκεκριμένα, μία φίλη πάλι, μου είπε πως είδε ένα βιβλίο μου στο κατάστημα του πλοίου πέρσι το καλοκαίρι. Για που πηγαίνανε δεν θυμάμαι, για να υποθέσω και ποια εταιρία ακτοπλοϊκών γραμμών ήταν. Πάντως αυτή τη φίλη, τη συνάντησα στο Σκλαβενίτη της περιοχής μου, που δεν έχει δικά μου βιβλία και το έχω πάρει κατάκαρδα. Το ίδιο συμβαίνει και με τα άλλα δυο της περιοχής που ζω. Αυτό το λέω μήπως το διαβάσει κανένας υπεύθυνος και πει: "Εδώ φέρνουμε άλλους κι άλλους. Γίνεται να μη φέρουμε και της Παναγιώτας;"

Έχουν περάσει σχεδόν τρεις μήνες από τότε που αντίκρισα για πρώτη φορά βιβλία μου σε υπεραγορά. Ήθελα από καιρό να γράψω για αυτό το γεγονός που σημάδεψε τη συγγραφική μου πορεία.

Η αλήθεια είναι πως δεν είμαι υπέρ του να πωλούνται βιβλία σε άλλους χώρους, πλην του βιβλιοπωλείου. Και αυτό όχι γιατί, δεν ταιριάζει, υπάρχουν και υπεραγορές που το έχουν φροντίσει αρκετά αυτό, αλλά γιατί όλα πλέον ισοπεδώνονται. Και δεν εννοώ μόνο τα βιβλία. 

Ξέρω πως ο χρόνος είναι για όλους μας πολύτιμος και οι περισσότεροι από εμάς, είμαστε θύματα του. Δεν προλαβαίνουμε να κάνουμε όλα αυτά που θα θέλαμε να κάνουμε.

Πιστεύω όμως, πώς είναι καθαρά θέμα επιλογής. Αν θέλω πραγματικά να αφιερώσω λίγο από το χρόνο μου για να διαβάσω ένα βιβλίο, θα πρέπει πρώτα να αφιερώσω και λίγο χρόνο για να το επιλέξω.

Το ότι τα βιβλία πωλούνται πλέον και αλλού, δεν είναι σίγουρα κακό. Ούτε είμαι ενάντια σε αυτό. Δεν είναι όμως αυτό που ταιριάζει στο βιβλίο και σε αυτούς που πραγματικά το αγαπάνε.

ΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΓΕΝΑΡΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

Είχα ξεχάσει, εκτός από το να γράψω σε αυτό το μπλογκ, πως είναι, μια μέρα κοντά στο κέντρο της πόλης. Μια ημέρα και είναι σαν να ζεις, μια ολόκληρη ζωή.
Αν έχεις αυτή τη μανία που έχω και εγώ, δηλαδή να βλέπεις τα πρόσωπα των ανθρώπων, τις κινήσεις τους, τα λόγια τους, και τι υπάρχει πιο πάνω από εσένα, τότε μπορείς να ζήσεις πραγματικά μέσα σε μία ημέρα, μία ολόκληρη ζωή. Δεν ξέρω αν αυτό είναι ένα χάρισμα που μου έδωσε η ζωή, αλλά η αλήθεια είναι πως από παιδί, αυτό έκανα. Ίσως αυτό να έπαιξε και μεγάλο ρόλο στην πορεία μου, μιας και πριν δεκαπέντε χρόνια, με ήδη αρκετό υλικό μαζεμένο, άρχισα να γράφω. Το συγγραφέας δεν το λέω εύκολα. Ακόμα και τώρα που έχουν κυκλοφορήσει εφτά βιβλία μου. Πάντως σήμερα, σε αυτή τη βόλτα, με τον χειρότερο καιρό για αυτή την πόλη, το είπα στην ευγενική, όμορφη και νέα υπάλληλο στο κατάστημα της Κοσμοτέ στην Πανεπιστημίου. "Με τι ασχολείστε;" "Συγγραφέας" "Συγγραφέας γράφει το εκκαθαριστικό σας;" Η συζήτηση συνεχίστηκε με το τυπικό, αλλά και το φιλικό-εξυπηρετικό της κομμάτι. Γύρω της μια σειρά από οθόνες τηλεοράσεων να δείχνουν έναν κόσμο- κυρίως μη πραγματικό -και στην πλάτη πίσω από το χοντρό τζάμι του καταστήματος, ο πραγματικός κόσμος της Πανεπιστημίου. Ανάμεσα στους δυο κόσμους, ένα όμορφο ξανθό κορίτσι.
Κάπως έτσι βλέπω τα πράγματα, όταν κυκλοφορώ στην πόλη.
Στην στάση του λεωφορείου επί της Κηφισίας, δυο μαθήτριες Λυκείου, η μία κάπνιζε το πιο λεπτό στριφτό που έχω δει, κάθονταν στο παγκάκι της στάσης. Λογικά, περίμεναν κάποιο λεωφορείο. Μόλις τέλειωσε το στριφτό η μία, σηκώθηκαν από το παγκάκι και έφυγαν. Εγώ στεκόμουν όρθια και ούτε κατά διανοια σκεφτόμουν να καθήσω σε αυτό το μεταλλικό αντικείμενο, χειμώνα καιρό. Στα χέρια μου κρατούσα ένα βιβλίο μου, και σκεφτόμουν πόσο σπουδαίο είναι αυτό. Το να κρατάς βιβλίο στα χέρια σου και να κυκλοφορείς με αυτό, δεν είναι και τόσο συνηθισμένο. Το να κρατάς όμως ένα βιβλίο που έχεις γράψει εσύ, είναι σπουδαίο, είναι επιτυχία.  Μια γλυκιά χαρά. Στο λεωφορείο σκεφτόμουν πως είναι ένας καλός τρόπος διαφήμισης της δουλειάς σου, σε  μέρη με πολύ κόσμο να κρατάς ένα βιβλίο σου. Αν έχεις και καλούς φίλους, μπορείς να τους βάλεις κι αυτούς στο κόλπο. Πάντως στο κορίτσι της Κοσμοτέ, δεν άντεξα. Της έδειξα με περηφάνια το βιβλίο και αυτή το φωτογράφισε, γιατί βρήκε το θέμα του πολύ ενδιαφέρον για μια φίλη της.
Πιο πριν είχα κάτσει για καφέ Σόλωνος και Μασσαλίας. Το καφέ τώρα λέγεται MR. THOMAS  και αναρωτιόμουν πόσα ονόματα και μορφές έχει αλλάξει αυτό το μαγαζί από τότε που ξεκίνησα να έρχομαι σε αυτά τα μέρη. Ήμουν φοιτήτρια. Πάντως εκείνη την μορφή που είχε  στα φοιτητικά μου χρόνια,  δεν τη θυμήθηκα, αλλά θυμήθηκα πως κάποια φορά που είχε την τάδε μορφή, είχα καθίσει να πιω μια μπύρα. Αυτή η εικόνα χρησιμοποιήθηκε-το πλαίσιο, όχι εγώ με την μπύρα-σε ένα βιβλίο που έγραψα τότε στην αρχή αρχή. Μια απόπειρα βιβλίου για ενήλικες. Τα κεντρικά πρόσωπα ήταν τρεις γυναίκες και οι σχέσεις του, με τι άλλο; με τους άντρες. Το βιβλίο το απέρριψα μόνη μου. Κάπου υπάρχει σε χειρόγραφη μορφή.
Η μέρα μου είχε και αυτό που συμβαίνει πιστεύω συχνά σε έναν άνθρωπο που έχει τη μανία να παρατηρεί τους πάντες και τα πάντα. Αυτό που το ονομάζω συμπτώσεις ή μικρά θαύματα ή "κοίτα να δεις" Για παράδειγμα μια κοπέλα περνάει απέναντι με κατεύθυνση μια στάση. Την βάζω στην κατηγορία των όμορφων κοριτσιών που τελικά δεν είναι και τόσο όμορφες (αυτό συμβαίνει όταν τις προσέξεις καλύτερα). Εγώ ήμουν μέσα στο αυτοκίνητο επί της Κηφισίας. Όχι της Κηφισίας της πρωινής, αλλά της απογευματινής. Ήταν δυο διαφορετικές πορείες με διαφορετικά μέσα. Μισή ώρα σχεδόν μετά, και αφού έχω κάνει στάση επί της Αλεξάνδρας για μια δουλειά, στρίβω σε μία κάθετο της Αλεξάνδρας. Βλέπω την κοπέλα της Κηφισίας να περπατάει στο στενάκι.
Είναι φοβερό το πόσα πράγματα μπορείς να μάθεις από τους ανθρώπους. Και δεν χρειάζεται καν, να σου μιλήσουν.
Οι εικόνες εναλλάσονταν η μία την άλλη. Ένα παλιό λευκό αυτοκίνητο στην Βασιλίσσης Σοφίας, με επιβάτες αλλοδαπούς. Μια γκριζομάλλα οδηγός με στυλ, στην Κηφισίας την απογευματινή μέσα σε ένα μίνι κούπερ. Μια χαρά θα μπορούσε να την συναντήσει κάποιος στις σελίδες ενός βιβλίου. Μια μάνα και ένας γιος. Μεγάλοι και οι δυο. Αδικημένοι από την ζωή μου φάνηκαν, σίγουρα δεν τα βρίσκαν και πολύ μεταξύ τους. Ο γιος ανέλαβε κάποια στιγμή και το μόνο που άκουσα από αυτά που είπε ήταν ότι  η μάνα του "είναι νομικός και καταλαβαίνει από αυτά". Μια κοπέλα που ήταν μπροστά μου στην πόρτα που έχει αναμονή στην τράπεζα, βρέθηκε πίσω μου όταν μπήκαμε μέσα γιατί  εγώ  ήξερα που θα πάω και προχώρησα πιο γρήγορα και αποφασιστικά, ενώ αυτή ήταν ακόμα σε κατάσταση "χαμένης" Ένας μεγάλος σε ηλικία αλλά και σε ύψος κύριος, με φαγωμένο σε ένα σημείο μάγουλο, αλλά πολύ περιποιημένος, βρέθηκε κοντά μου, αλλά ο καθένας έκανε τη δουλειά του. Ούτε καν τα βλέμματα μας, δεν συναντήθηκαν. Και κάπου προς το τέλος της διαδρομής η ανακάλυψη που δεν είχα κάνει τόσα χρόνια που διασχίζω την Αλεξάνδρας. Στο σημείο που βρίσκονται οι προσφυγικές πολυκατοικίες, παρατήρησα πως δεν είναι μόνο αυτές που βρίσκονται επί της λεωφόρου, αλλά υπάρχει μια σειρά πολυκατοικιων και πίσω από αυτές. Εντύπωση μου κάνει. Όχι που είναι τόσες πολλές, μα πως γίνεται να μην το είχα παρατήρησει τόσα χρόνια.

Προσπαθώ να σκεφτώ με πόσους ανθρώπους μίλησα τη μέρα αυτή στην Αθήνα. Πόσοι ήταν αυτοί που ήξερα ή που έχει τύχει να τους ξαναμιλήσω και πόσοι όχι.
Μετράω. 22 γνωστοί και 7 άγνωστοι. Περίεργο σκορ για μια πόλη τόσο μεγάλη και απρόσωπη. Κάποιοι την λένε και αφιλόξενη.  Εγώ πάντως σήμερα ένιωσα πως μέσα σε μία ημέρα, έζησα μία ολόκληρη ζωή.
Και κάπου στο τέλος της, μας έκανε την χάρη να αφήσει το εντελώς γκρίζο και να επιτρέψει σε ένα πινέλο του ουρανού, να κάνει την δουλειά του.

ΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΛΟΣ ΜΑΖΙ ΣΟΥ

https://www.youtube.com/watch?v=scif2vfg1ug&list=PL1IwCrvt7ePuqb8eb_FzITixmOfE7PNgR

Απόγευμα Πέμπτης. Στο ραδιόφωνο του αυτοκινήτου ο Γιάννης Πετρίδης έχει αφιέρωμα στους Cure.Και με έναν αυτόματο τρόπο-σχεδόν μαγικό-οι ευτυχίες συναντιούνται. Το συγκρότημα αυτό ήταν το αγαπημένο της εφηβείας μου. Κάπου στο τέλος της μεταφέρομαι, σε ένα ροκ κλαμπ της Σαντορίνης, να χορεύω με τόσο πάθος αυτό το τραγούδι και να κοιτάζω τις φτέρνες από τα σταράκια μου που έχουν αρχίσει να φθείρονται.

Στο τώρα, λίγες ώρες πριν, μια καινούρια ζωή αρχίζει και αναπνεει, έξω στον κόσμο. Μόλις  έχω μιλήσει με τη μαμά της νέας αυτής ύπαρξης.  Και δεν ξέρω αν είναι πως αυτή τη ζωή την ξέρω σχεδόν από τις πρώτες μέρες που δημιουργήθηκε -και ήμουν κοντά της μέχρι σχεδόν τη μέρα που γεννήθηκε, ή επειδή είναι το μωράκι ενός πολύ σημαντικού ανθρώπου στη ζωή μου, αλλά το μόνο που σκέφτομαι είναι τη σκηνή που θα της κάνω τον καραγκιόζη και αυτή θα μου γελάει.
Ο χρόνος είναι καλός μαζί μου. Και αν έχω να δώσω μία ευχή σε αυτό το μικρούλι το μωρό, είναι να είναι ο χρόνος καλός μαζί της. Να της δώσει όμορφες και δυνατές εμπειρίες. Να την κάνει δυνατή και σίγουρη για τον εαυτό της.
Μωρούλι, θα έρθει η "θεία"σου το Σάββατο να σε δει. Θα το καταλάβεις...

ΟΤΑΝ ΦΕΥΓΕΙ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΜΠΗΚΕ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ

Το Φεβρουάριο του 13, ήρθε ένα μαιλ μέσω τον εκδόσεων Κέδρος που απευθυνόταν σε μένα. Αποστολέας του κάποιος που δεν γνώριζα προσωπικά. Το όνομα του Δώρος Θεοδούλου. Στην αμέσως επόμενη επικοινωνία μας μου έστειλε ένα κείμενο παρουσίαση του μέχρι τότε έργου μου και με ιδιάιτερη αναφορά στο "Δεν είμαι τέρας, σου λέω!" Το κείμενο αυτό το είχε διαβάσει σε μία εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στην Κύπρο αφιερωμένη σε βραβευμένα παιδικά βιβλία.

Δεν πίστευα αυτά που διάβαζα. Δεν έτυχε κανένας μέχρι τότε, αλλά και μέχρι τώρα, να μιλήσει με τόσο ενθουσιασμό για το έργο μου. Κλείνοντας εκείνο το κείμενο, ο κύριος Θεοδούλου αναφέρει:

"Πιστεύω πως το έργο της Παναγιώτας Πλησή "Δεν είμαι τέρας, σου λέω!", είναι μια ουσιαστική κατάθεση στην κυπριακή παιδική πεζογραφία απο μία εκπρόσωπο της νέας γενιάς, της γενιάς του 2000. Η ευχή μας δεν μπορεί να είναι άλλη απο το να συνεχίσει με την ίδια σοβαρότητα και έμπνευση τη λογοτεχνική της δημιουργία. Προσωπικά, έχοντας ως τώρα μελετήσει από την κυπριακη παιδική λογοτεχνία σχεδόν αποκλειστικά τα έργα της Γενιάς του '70, διαβάζοντας έργα ποιότητας της νέας γενιάς, όπως αυτό της Πλησή, νιώθω την ανάγκη, σαν τον πρεσβύτη Ιωσήφ, να αναφωνήσω "Νυ απολύεις τον δούλον σου"

Πέρα από την ηλεκτρονική μας επικοινωνία, είχα τη μεγάλη τύχη να τον γνωρίσω από κοντά. Ήταν άλλοστε υποχρέωση μου να το κάνω, με την πρώτη ευκαιρία που βρέθηκα στο νησί.

Τι όμορφος άνθρωπος ήταν αυτός! Ο τρόπος που μιλούσε, η ευγένεια και η διακριτικότητα του, το ενδιαφέρον του του για την κυπριακη παιδική λογοτεχνία και ο ενθουσιασμός του για τη δική μου δουλειά. Έτυχε να τον συναντήσω σε αυτό το σύντομο διάστημα της γνωριμίας μας, μερικές φορές ακόμη. Μία από αυτές-αφού του ειχα δώσει το "Μα, μπαμπά είναι χάλια!", με συνάντησε κρατώντας το βιβλίο και ένα τετραδιάκι με σημειώσεις. Η λεπτομέρεια με την οποία είχε μελετήσει το βιβλίο μου, με εξέπληξε. Όλα σημειωμένα με μολύβι. Και στο τετραδιάκι και στο βιβλίο. Του άρεσε πολύ. Μου ανάφερε ένα σωρό σημεία που τον εντυπωσίασαν, όπως το ότι ξεκινάω την ιστορία από τη μέση. Και φυσικά απορίες. "Θα τα καθαρογράψω και θα το δημοσιεύσω". Είχε ήδη προηγηθεί ένα μαιλ που μιλούσε σύντομα για τη γνώμη που είχε σχηματίσει για το βιβλίο μου. 

"Διάβασα, καλύτερα ρούφηξα, το ...χάλια σου. Με χαρά, ενθουσιασμό καλύτερα, βίωσα την υπόθεση και τον τρόπο που καλύπτεις το μεγάλο κοινωνικό θέμα του διαζυγίου και τις τόσο ανθρώπινες συμπεριφορές των ηρώων σου, μικρών και μεγάλων, με τους τόσο καθαρά διαγραμμένους χαρακτήρες σου. Το όλο κλίμα του έργου παραπέμπει σε καλή λογοτεχνία.

Ενθουσιάστηκα και εκτίμησα επίσης τις τεχνικές γραφής σου, που ιδιαίτερα με ενδιαφέρουν στις κριτικές παρουσιάσεις παιδικών βιβλίων. Από τα ουσιαστικότερα, νομίζω, είναι το ξεκίνημα της αφήγησης 

από τη μέση της υπόθεσης ( in medias res, που απαιτεί μεγάλη τέχνη μετά να δώσεις όλα τα αναγκαία προηγούμενα - εσύ παίζεις ένα τρελό κρυφτούλι με τον αναγνώστη να βάλει τις σκόρπιες νέες σου πληροφορίες στο συνολικό παζλ της υπόθεσης) και οι δυο αφηγητές, η Λένα και ο Δημήτρης-μπαμπάς, μ' εκείνες τις οργανικά τοποθετημένες τηλεφωνικές συνομιλίες του με το φίλο του Ευάγγελο ( για το θέμα του/των

αφηγητών έγραψα παλαιότερα, γι' αυτό και ενθουσιάστηκα πραγματικά με το εύρημά σου αυτό). Και άλλα πολλά. Τα ερωτήματα βέβαια ποτέ δεν λείπουν".

Την τελευταία φορά που τον είδα, ήταν το Νοέμβριο του 15. Μου ειπε ότι χρησιμοποιεί μπασοτούνι, αλλά επέμενε να έρθει ο ίδιος να με πάρει με το αυτοκίνητο του. "Μπορώ να οδηγώ". Στην καφετέρια που πήγαμε, χρειάστηκε δυο φορές να τον βοηθήσω. Έκανε ιατρικές εξετάσεις εκείνο το διάστημα. Δεν θα ξεχάσω εκείνη τη συνάντηση. Εκτός του ότι ο ίδιος επέμενε πως πρέπει να γνωρίσω δυο ανθρώπους της κυπριακής παιδικής λογοτεχνίας-και το κανόνισε, μου είπε μια κουβέντα που δεν θα ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου.

Ήταν η απάντηση του στα λόγια μου. "Θέλω να ασχοληθώ και με άλλα είδη γραφής, πιστεύω πως είμαι ικανή. Θέλω πολύ να ασχοληθω με το θέατρο και ίσως..." Με κοίταξε στα μάτια σαν ένα παραπονεμένο παιδί: "Μην αφήσεις την παιδική λογοτεχνία Παναγιώτα". Εγώ τότε του υποσχέθηκα πως ποτέ δεν θα συμβεί κάτι τέτοιο, αλλά θελω να δοκιμαστώ και σε άλλα είδη.

Ο Δώρος Θεοδούλου, έφυγε πριν λίγες μέρες από τη ζωή. Υπήρξε Πρόεδρος του Κυπριακού Συνδέσμου Παιδικού Βιβλίου, Μέλος της Επιτροπής Κρατικών Βραβείων Παιδ. Λογοτεχνίας, καθηγητής στην Παιδαγωγική Ακαδημία και στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, Επιθεωρητής Φιλολογικών Μαθημάτων και Πρώτος Λειτουργός Εκπαίδευσης. Ο Δώρος Θεοδούλου υπήρξε ένας σπουδαίος μελετητής της Κυπριακής Παιδικής Λογοτεχνίας. 

Μα πάνω από όλα υπήρξε ένας όμορφος άνθρωπος και εγώ στάθηκα τυχερή που τον γνώρισα και συνομίλησα μαζί του.

"ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΤΕΡΑΣ, ΣΟΥ ΛΕΩ!-ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ Κ. ΔΩΡΟ ΘΕΟΔΟΥΛΟΥ

ΦΡΕΣΚΟ ΒΙΒΛΙΟ!

Πρόσφατα κυκλοφόρησε το νέο μου βιβλίο από τις εκδόσεις Ψυχογιός με τίτλο "Τι κρατάει η μαμά;"
Έχει τις πρωτιές του αυτό το βιβλίο και φυσικά την ιστορία του πίσω από αυτό.
Πρώτη φορά μου υποδεικνύει κάποιος άλλος το θέμα. Πρώτη φορά γράφω για μικρά παιδιά και πρώτη φορά συνεργάζομαι με τις εκδόσεις Ψυχογιός.
Θέμα του βιβλίου η ανεργία. Η ανεργία που λίγες μέρες μετά την ολοκλήρωση της συγγραφής του, χτύπησε και τη δική μου οικογένεια. Την ιδέα την είχε δώσει ο αδελφός μου.   Κάπως σαν προμήνυμα ήρθε το βιβλίο. Θα έμεναν άνεργοι και αυτός και η η γυναίκα του.
Πέρα από την προσωπική ιστορία, η ανεργία είναι ένα θέμα που αφορά όλους και που αρκετούς από εμας φέρνει σε ιδιαίτερα δύσκολη θέση.
Θέλω να πιστεύω πως με αυτό το βιβλίο αγγίζω το θέμα όσο πιο ρεαλιστικά γίνεται, γιατί πιστεύω πως δεν μπορείς να κρύψεις την αλήθεια από τα παιδιά. Υπάρχει όμως τρόπος να βιώσουν την αλήθεια όσο πιο αναίμακτα γίνεται. Σε αυτό συμβάλλει η αισιοδοξία που πρέπει να έχουμε απέναντι σε κάθε πρόβλημα, όσο μεγάλο και να είναι αυτό.
Στην ιστορία, ο Νίκος μαθαίνει σιγά σιγά τι ακριβώς γίνεται, αλλά έχοντας σαν στήριγμα μια πολύ ενωμένη και αγαπημένη οικογένεια, μπορεί να ανταπεξέλθει σε αυτή την κατάσταση που είναι έντονη μέσα στο σπίτι.
Είμαι πραγματικά πολύ περίεργη πως θα ανταποκριθούν τα παιδιά σε αυτό βιβλίο. Δεν είναι σίγουρα ένα εύκολο βιβλίο, ούτε ένα βιβλίο διασκέδασης. Είναι ένα βιβλίο πρώτου-αν θέλετε προβληματισμού-γύρω από τα δύσκολα της ζωής. Το χιούμορ δεν μπορούσε να λείπει ούτε από αυτό το βιβλίο μου, αλλά η αλήθεια είναι πως είναι το πιο συγκρατημένο χιούμορ που έχω χρησιμοποιήσει.
Εύχομαι να αρέσει, να βοηθήσει, να αγγίξει. Να αγαπηθεί.

Με αυτά και με αυτά ξεχάστηκα. Το βιβλίο έχει ακόμα μία πρωτιά! Την υπέροχη εικονογράφηση της Γιώτας Κοκκόση που για πρώτη φορά βουτάει στα νερά της παιδικής εικονογράφησης και που καταφέρνει να επιπλεύσει μια χαρά!

ΤΙ ΚΡΑΤΕΙ Η ΜΑΜΑ; ΨΥΧΟΓΙΟΣ 2016

ΚΡΑΤΙΚΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ ΚΥΠΡΟΥ ΣΤΟ "ΜΑ, ΜΠΑΜΠΑ, ΕΙΝΑΙ ΧΑΛΙΑ!"

Μια περίεργη χαρά αυτές τις μέρες...
Το Κρατικο Βραβείο Λογοτεχνίας στην κατηγορία για μεγάλα παιδιά και εφήβους απονέμεται ομόφωνα στο βιβλίο μου "Μα, μπαμπά, είναι χάλια!"
Είναι η τρίτη φορά που δέχομαι αυτή την τιμή, από την ιδιαίτερη πατρίδα μου.

Η ανακοίνωση της επιτροπής:

Μετά από ομόφωνη απόφαση της Κριτικής Επιτροπής, το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας για Μεγάλα Παιδιά και Εφήβους για εκδόσεις του έτους 2014 απονέμεται στην Παναγιώτα Πλησή για το έργο της Μα, μπαμπά, είναι χάλια! (εκδόσεις Κέδρος).
Σκεπτικό βράβευσης:
Το βιβλίο αναφέρεται στις καταστάσεις που δημιουργούν ένα διαζύγιο και η συμβίωση των παιδιών με τους καινούργιους συντρόφους των γονιών τους στη ζωή τους, καθώς η περίοδος ανασύστασης της οικογένειας είναι από τις δυσκολότερες που βιώνουν. Θέμα αξιόλογο και ιδιαίτερα ενδιαφέρον τόσο για μεγάλα παιδιά όσο και για εφήβους. Η συγγραφέας με πειστικό τρόπο, χωρίς διδακτισμό, με χιούμορ, λεκτικό και καταστασιακό, που προκαλείται από τη θέαση των γεγονότων μέσα από την παιδική ματιά της ατίθασης και πανέξυπνης ηρωίδας κυρίως, χειρίζεται το θέμα με αφηγηματική τέχνη, με πολυεστιακή ανάδειξη των γεγονότων, τόσο μέσα από την πρωτοπρόσωπη αφήγηση της ανήλικης πρωταγωνίστριας, όσο και μέσα από τα ηλεκτρονικά μηνύματα του πατέρα προς τον φίλο του που λειτουργούν ως αντίστιξη οπτικών γωνιών, αλλά και ως παράλληλα κείμενα (ως οπτική εντύπωση που προσθέτει ποικιλία). Συχνά τα μηνύματα αυτά επέχουν θέση εσωτερικού μονολόγου, όπως αντίστοιχα και τμήματα της πρωτοπρόσωπης αφήγησης της ηρωίδας, τεχνικές που αποκαλύπτουν τις εσωτερικές διεργασίες και τον ψυχισμό τους. Η οπτική του θέματος διευρύνεται και εμπλουτίζεται και μέσα από τους διαλόγους της μητέρας με τα παιδιά της, κυρίως με την εξεγερμένη Λένα, ενώ η διαφορετική αντιμετώπιση του θέματος από τον μικρότερο αδερφό αναδεικνύει την ποικιλία των αντιδράσεων των παιδιών σε πολύ σημαντικά γι’ αυτά ζητήματα. Οι χαρακτήρες εξελίσσονται παράλληλα με την πλοκή, η οποία κορυφώνεται οργανικά ως προς την εικόνα της ηρωίδας. Η αμεσότητα, η καθημερινότητα του λόγου, η ανεπιτήδευτη έκφραση, καθώς και η ποικιλία των χαρακτήρων, τόσο των ενηλίκων (των γονιών και των νέων συντρόφων τους), όσο και των ανηλίκων, ενισχύουν τον ρεαλισμό του κειμένου, ενώ η in medias res έναρξη της αφήγησης, με τα αφηγηματικά κενά που δημιουργεί στον αναγνώστη, προσθέτει στοιχεία έκπληξης και προκαλεί περισσότερο το ενδιαφέρον του.

ΜΑ ΜΠΑΜΠΑ, ΕΙΝΑΙ ΧΑΛΙΑ!-ΟΤΑΝ ΟΙ ΗΡΩΕΣ ΕΠΑΨΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΑ ΜΑΖΙ...

Το βιβλίο αυτό γράφτηκε το χειμώνα και την άνοιξη του 2012, όταν η σχέση μου με τον βασικό ήρωα της ιστορίας ήδη μετρούσε κάποιους μήνες. Το διαζύγιο ως πραγματικότητα, έμπαινε στη ζωή μου για δεύτερη φορά μέσα από τη δική του εμπειρία, και ήταν αυτό που με ώθησε να γράψω τελικά ένα βιβλίο-που όπως λέω και σε παλαιότερη μου ανάρτηση-έπρεπε να είχα γράψει από καιρό.
Η αγωνία του πραγματικού ήρωα, αποτυπώθηκε με ευρηματικό -από ότι έχουν επισημάνει άλλοι- τρόπο, με τις τηλεφωνικές συνδιαλέξεις του πατέρα με τον φίλο του.

"-Κάποιες φορές γίνομαι σκληρός.
-Δεν είσαι ο μόνος βρε Δημήτρη.
-Δεν ξέρω γιατί το κάνω αυτό. Είναι γιατί θέλω το καλό τους; Ή μήπως φοβάμαι πως θα τους χάσω; Νευριάζω που ο Στέφανος βλέπει τα παιδιά μου περισσότερες ώρες από μένα. Ίσως γι αυτό κάνω λάθη. Γιατί όταν σε κυριεύει ο θυμός δεν μπορείς να σκεφτείς σωστά...."
Η ιστορία του βιβλίου έχει πολλά στοιχεία όχι μόνο από τη πραγματική κοινή ιστορία μας, αλλά και από τα διαζύγια πολύ δικών μου ανθρώπων.
Δεν μπορείς να μείνεις ανεπηρέαστος, από αυτά που ζεις και δεν νομίζω πότε πως θα μπορέσω να γράψω για πράγματα που δεν εμπεριέχουν δικά μου βιώματα. Άλλοστε η ζωή μου, μου έχει δώσει αρκετό υλικό για να γράψω. Δεν νομίζω ποτέ να πω, "στέρεψα!"
Εκείνο που αρχίζει να με ανησυχεί είναι μήπως ανήκω στην κατηγορία των συγγραφέων που προβλέπουν τα μελλούμενα.
Στο συγκεκριμένο βιβλίο, η φιλενάδα του μπαμπά-εγώ-η επονομαζόμενη Χάλια σε όλο το βιβλίο από την κόρη του μπαμπά-θα πάψω κάποια στιγμή να είμαι φιλενάδα του. Γεγονός που τρία χρόνια και, από τότε που γράφτηκε το βιβλίο, έγινε πραγματικότητα μόλις πρόσφατα.
"-Τσακωθήκατε; 
-Πρέπει να τσακωθούν δυο άνθρωποι για να μην ξαναμιλήσουν; Απλά αποφασίσαμε πως είναι καλύτερα να μην συνεχιστεί η σχέση αυτή...."
Τον Οκτώβριο κυκλοφορεί-εκτός απροόπτου η νέα μου δουλειά με θέμα την ανεργία. Αυτή η δουλειά γράφτηκε-η πλάκα είναι- που δεν είναι καθόλου πλάκα- πως την ιδέα αρχικά την έριξε ο αδελφός μου, δύο μήνες πριν βρεθούν στην ανεργία ο ίδιος και η γυναίκα του.
Δεν κρύβω λοιπόν την ανησυχία μου, γι αυτό που ανάφερα πιο πάνω. Μπορεί και να είναι τυχαία όλα αυτά. Για καλό και για κακό ένα θεατρικό που το χω παγώσει δυο χρόνια τώρα-λόγω έλλειψης χρόνου και έχει σαν θέμα το θάνατο, λέω να το καθυστερήσω κι άλλο!!!

*Οι ήρωες ενός συγγραφέα δεν πεθαίνουν ποτέ. Και οι ήρωές μας πρώτα είναι αληθινοί και κατόπι πλάθονται κι άλλο με τη φαντασία μας.
Τελικά το γράψιμο εκτός από σωτήριο και ψυχοθεραπευτικό, είναι και ψυχοφθόρο. Και τώρα είμαι περισσότερο αντιμέτωπη με το τελευταίο.

http://panagiotaplissi.blogspot.gr/2015/03/blog-post.html
Η ανάρτηση που μιλάει με περισσότερες λεπτομέρειες για τα πραγματικά πρόσωπα πίσω από το βιβλίο.

ΕΙΔΑ ΤΗ ΧΑΡΟΥΛΑ ΧΤΕΣ ΤΟ ΒΡΑΔΥ

Χτες το βράδυ, είδα τη Χαρούλα. Σε έναν χώρο που δεν θα θέλαμε και οι δυο μας να γίνει η πρώτη συνάντηση. Η πρώτη μετά από εικοσιένα χρόνια. Η ώρα προχωρημένη. Η στιγμή δύσκολη. Και κάπου εκεί συναντήθηκαν τα βλέματα μας. Αυτή τη στιγμή την έχω ζήσει αρκετές φορές. Και πάντα το ίδιο συναίσθημα. Έγινε η αναγνώριση. Μετά ήρθε η αγκαλιά. Τα φιλιά.
Η Χαρούλα ήταν μαθήτρια μου. Τώρα νεαρή κυρία, μητέρα. Ήταν ένα από τα παιδιά των πιο αγαπημένων τμημάτων της καριέρας μου, αν και για όλα το ίδιο λέω! Δυο χρόνια την είχα μαθήτρια. Πόσο διαφορετική από το κοριτσάκι εκείνο. Μα το ίδιο γλυκιά και ευγενική.
Ήρθε σαν ένα δώρο σταλμένο από τη ζωή. Έλαμψε ο χώρος που βρισκόμουν. Δεν ήμουν πια μόνη. Στάθηκε δίπλα μου για ώρα. Μίλαγε συνέχεια, η αλήθεια είναι πως για μένα ήταν πιο δύσκολο να μιλήσω, και χαμογελούσε. Όλες τις οι κουβέντες με ένα χαμόγελο που έφτανε μέχρι τα αυτιά.
Και όμως. Μου φανερώθηκε για άλλη μια φορά η αλήθεια. Πόσο σημαντικοί είναι για μένα οι μαθητές μου. Και τότε και τώρα. Πόσες φορές στο παρελθόν πιάστηκα από την ύπαρξη τους για να τα βγάλω πέρα. Μπήκα στην τάξη, άυπνη, βουρκωμένη, απελπισμένη, δυστυχισμένη. Μια να κοιτάω το πάτωμα. Μια το ταβάνι. Και ύστερα να πλησιάζω το παράθυρο, να γυρίζω την πλάτη μου και να αφήνω τα δάκρυα να τρέχουν.Και πόσες φορές ευδιάθετη, ερωτευμένη, ευτυχισμένη. Να θέλω να  γελάω, να ξεχνιέμαι, να πηγαίνω στο παράθυρο να κοιτάζω έξω.
Πάντα γινότανε το ίδιο μαγικό. Χωρίς καν να προσπαθήσουν. Με μια κουβέντα. Μια απορία. Μια μικρή φασαρία. Μια δικιά τους στενοχώρια ή χαρά. Και κείνο το "σας αγαπώ κυρία.."
"Μα ήσασταν η καλύτερη δασκάλα!, μου είπε η Χαρούλα χτες το βράδυ. Το έχω ξανακούσει. Αλλα ποτέ δεν έχω μπει στη διαδιακσία του αν ήμουνα καλή ή λιγότερο καλή ή δεν ξέρω τι άλλο, δασκάλα. Ξέρω, και αυτό της είπα χτες το βράδυ, πως ήθελα τα παιδιά μου να είναι πάντα καλά όταν βρίσκονται μέσα στην τάξη. Αυτό δεν έχει να κάνει ούτε με φυλλάδια, ούτε με κανόνες γραμματικής, ασκήσεις μαθηματικών και τέτοια. Έχει να κάνει μόνο με αυτό που έχει τη  μεγαλύτερη αξία στη ζωή. Και αυτό είναι η αγάπη. Χωρίς αυτήν, είμαστε χαμένοι.





*Έφυγα μετά τα μεσάνυχτα. Μέχρι την έξοδο του κτιριού με τους δαιδαλώδεις, ερημικούς εκείνη την ώρα, διαδρόμους, με συνόδεψε το δεύτερο δώρο που μου έστειλε η ζωή χτες το βράδυ. Ένα, άγνωστο σε μένα, γλυκό ξανθό δεκαεξάχρονο κορίτσι, με λευκό μπλουζάκι.Χαμογελούσε όλη την ώρα. Ένας άγγελος. Νομίζω πως την λέγανε Ελεονώρα, αλλά δεν είμαι και σίγουρη.

*Και μια περίεργη σύμπτωση, που μου θύμισε μια κουβέντά που  έλεγα στη Χαρούλα όταν ήτανε μικρούλα. Της την θύμισα χτες βράδυ: "Εμείς οι μισές, μισές, είμαστε  σπάνιες, καλύτερες!" ή κάτι τέτοιο.

Εγώ, η Χαρούλα και το κορίτσι της εξόδου έχουμε μητέρα από την Ελλάδα και πατέρα από την Κύπρο.

         

Η Χαρούλα επάνω δεξιά 1992-93

Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΤΗΣ ΝΤΟΡΟΘΥ ΣΝΟΤ ΠΑΝΤΡΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ

Ένα από τα αγαπημένα παιδικά βιβλία του γιου μου αλλά και αρκετών μαθητών μου είναι Η εξαφάνιση της Ντόροθυ Σνοτ, του Πέτρου Χατζόπουλου. Μετά από αυτό ακολούθησαν και άλλα με τον ίδιο ήρωα -τον Κορνήλιο Κρικ-που μιας και του είχαμε αδυναμία έπρεπε να  τα αγοράσουμε. Όλα αυτά καμιά δεκαετία πίσω. Τότε που ανακάλυπτα και εγώ τη διπλή συγγραφική ταυτότητα του Αύγουστου Κορτώ-γνωστού συγγραφέα της λογοτεχνίας για μεγάλους, ο οποίος υπέγραφε με το πραγματικό του όνομα όταν έγραφε για παιδιά. Δεν ξέρω γιατί, αλλα μου είχε κάνει εντύπωση τότε.
Ο Πέτρος Χατζόπουλος λοιπόν, παντρεύτηκε πριν λίγες μέρες στην Αμερική τον σύντροφο του. Και εγώ, όπως και πριν δυο χρόνια βρέθηκα να προβληματίζομαι, στο κατα πόσο η κοινωνία μας είναι έτοιμη να δεχτεί γάμους-σχέσεις ομοφυλοφύλων και κυρίως πως όλο αυτό μπορεί να παρουσιαστεί στα παιδιά.
Η αιτία τότε, ήταν ένα βιβλίο από Έλληνα ομοφυλόφυλο συγγραφέα, ο οποίος μου ήταν γνωστός ως συγγραφέας για μεγάλους και μεταφραστής. Ο Λύο Καλοβυρνάς που αυτό είναι το όνομα του, αποφάσισε να γράψει ένα βιβλίο για παιδιά, το οποίο αγγίζει διάφορα θέματα, ανάμεσα σε αυτά και την ομοφυλοφυλία. Το βιβλίο ονομάζεται Γκντουπ και ο Λύο  ίσως ήταν ο πιο κατάλληλος για να γράψει ένα βιβλίο που θα αναφερόταν στην ομοφυλοφυλία. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά δεν γνωρίζω άλλο βιβλίο στα ελληνικά με αναφορά σε αυτήν. Αλλά και η ξένη βιβλιογραφία είναι σχετικά περιορισμένη. Φαίνεται ότι και στις πιο ανεπτυγμένες χώρες το θέμα ομοφυλοφυλία είναι ταμπού και δύσκολα θα συναντήσεις βιβλία για το θέμα αυτό σε βιβλιοθήκες και σε σχολεία. Αλλά αυτά συμβαίνουν μακριά από εμάς. 'Οταν λοιπόν κυκλοφόρησε το Γκντουπ-που κατά την προσωπική μου γνώμη είναι ένα πολύ καλό βιβλίο και μάλλον οι υποψηφιότητες του για βραβεία δείχνουν πως όντως είναι ένα αξιόλογο βιβλίο-συνάντησα την αντίδραση γνωστών μου και μη στο να προτείνουν στα παιδιά τους να διαβάσουν ένα τέτοιο βιβλίο. Έμεινα έκπληκτη ακόμα και από άτομα που θεωρούσα έτοιμα στο να κάνουν μια τέτοια κίνηση, να το αρνούνται λες και αν το διάβαζαν τα παιδιά τους θα γίνονταν ομοφυλόφυλα! Άσχετο αν η τηλεόραση μας κατακλύζει με ένα σωρό βλακείες-που επιτρέπουμε στο παιδί μας να τις παρακολουθεί-παρουσιάζοντας μέσα από σειρές  αμφιβόλου ποιότητας, ομοφυλόφιλικές σχέσεις ή πρόσωπα που το σταρ σύστεμ; τους επιβάλλει να υπερτονίζουν αυτή τους την πλευρά. Και δεν σας κρύβω πως όταν το επέλεξα να βρίσκεται ανάμεσα σε άλλα στην Έκθεση Βιβλίου του σχολείου μου, είχα μια αγωνία στο πως μπορεί να αντιδρούσαν γονείς. Τίποτα δεν έγινε.Ίσως γιατί δεν το παράγγειλε τότε κανένα παιδί. Τώρα ένα αντίτυπο του βρίσκεται στη βιβλιοθήκη του σχολείου που υπηρετούσα.
Και έτσι βρισκόμαστε πάλι στον ίδιο σημείο. Πώς μιλάμε στα παιδιά για την ομοφυλοφυλία; Πώς μπορούμε να προσεγγίσουμε το θέμα αυτό μέσα στη σχολική τάξη χωρίς να έχουμε αντίδραση από ενήλικες;(π.χ. γονείς) Νομίζω πως απέχουμε πολύ από αυτό το σημείο. Και δεν έχω πραγματικά τίποτα να προτείνω γι αυτό. Γιατί η κοινωνία μας και η πολιτεία μας είναι ρατσιστική. Οτιδήποτε είναι έξω από τα δικά μας πλαίσια, δύσκολα γίνεται αποδεκτό. Δεν έχουμε καταλάβει ότι τον ρατσισμό το βιώνουμε όλοι μας. Γιατί κανένας δεν είναι ίδιος με τον άλλον. Και αφού η κοινωνία μας δεν χαρακτηρίζεται από την ικανότητα της αποδοχής και της συνύπαρξης με το διαφορετικό προς εμάς, είναι πιθανόν να πέσουμε και εμείς θύματα αυτού του φαινομένου. Εκτός κι αν αρχίσουν να γίνονται βήματα. Πάλι όμως με πιάνει η απαισιοδοξία μου. Γιατί ώρες ώρες νιώθω πως ούτε μικρά βήματα δεν μπορούμε να κάνουμε. ΄Οπως και να έχει ήθελα να τα πω αυτά και τα είπα. Όχι για να γίνει κάτι, αλλά απλά για να πω μια γνώμη.
Όσο για τον Αύγουστο Κορτώ, αν και δηλώνω περισσότερο θαυμάστρια του Πέτρου Χατζόπουλου, εύχομαι να ζήσει μια καλή ζωή δίπλα στον άνθρωπο του. Και γιατί όχι; Να γράψει κι αυτός ένα παιδικό βιβλίο, που θα μιλάει κι αυτό για την ομοφυλοφυλία.

Η εξαφάνιση της  Ντόροθυ Σνοτ -Πατάκης 2003
Κρατικό Βραβείο Παιδικού Βιβλίου
Βραβείο Κύκλου Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου

Γκντουπ-Το μυστικό ημερολόγιο της  Λίνας-Κέδρος 2012
Βραχεία Λίστα Κρατικών Βραβείων Παιδικού Βιβλίου 2013
Μικρή Λίστα Λογοταχνικών Βραβείων Αναγνώστη
Βραχεία Λίστα Βραβείου Μυθιστορήματος για παιδιά εως 12 του Κύκλου Ελ. Παιδ. Βιβλίου

Μια γρήγορη και βιαστική ματιά στην ξένη βιβλιογραφία. Βιβλία για μικρές ηλικίες:

And tango makes three- Simon &Schuster Children's Publishing 2005 πολυβραβευμένο βιβλίο
Daddy's roommate-Alyson Books 1991 ένα βιβλιο που αποτέλεσε θέμα συζητήσεων και θεωρηθηκε ένα από τα βιβλία πρόκληση τη δεκαετία του 90 από το Σύνδεσμο Αμερικανικών Βιβλιοθηκών
Daddy Papa and me/Mammy mama and me-Tricycle press 2009
It's perfectly normal-Candiewick press 1994 πολυβραβευμένο βιβλίο και αυτό ήταν ένα από τα βιβλία πρόκληση για τη δεκαετία- 2000-09

ΑΔΡΑΞΕ ΤΗ ΜΕΡΑ

Σήμερα ήταν μια μέρα χαρούμενη για τους μαθητές του σχολείου μου. Θα πήγαιναν επίσκεψη σε ένα τεράστιο πάρκο με ζώα. Ανάμεσα τους και ένας μαθητής που η μητέρα του τον έστειλε με μεγάλη επιφύλαξη και που ίσως να μην ερχόταν αν ο ίδιος δεν το ήθελε τόσο πολύ. Ήταν άρρωστος. Πόναγε το αυτί του. Η μητέρα του ανησυχούσε. Ίσως υπερβολικά. Αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Ο μικρός παρά την επιμονή της μητέρας και την ανησυχία της-είχε κανονίσει να βρίσκεται έξω από το πάρκο με τον πατέρα του, που είχε αφήσει τη δουλειά του για να βρίσκονται εκεί αν συμβεί κάτι-κατάφερε να έρθει. Μέχρι το τέλος της ημέρας δεν άκουσα να παραπονιέται για το αυτί του. Στις έντεκα το πρωί βρεθήκαμε σε έναν τεράστιο χώρο για να παρακολουθήσουμε μαζί με άλλα σχολεία το σόου των δελφινιών. Γεμάτες οι κερκίδες. Υπολόγισα γύρω στα χίλια άτομα. Το σόου εντυπωσιακό.  Συνεχόμενα ααα ακούγονταν από το στόμα των θεατών. Η κοπέλα που μας εξηγούσε τόση ώρα για όσα συνέβαιναν ζήτησε έναν εθελοντή. Έναν ανάμεσα σε τόσα παιδιά. "Έλα εσύ" είπε σε ένα μικροκαμωμένο αγόρι. Το αγόρι με το πονεμένο αυτί, που θα είχε μείνει στο σπίτι του, θα ζούσε τις πιο συγκλονιστικές ίσως στιγμές της παιδικής του ηλικίας και σίγουρα θα πρωταγωνιστούσε σε μια από τις πιο ωραίες αναμνήσεις της ζωής του. Της ζωής μας.
Δεν ξέρω αν χρειάζεται κάποιος να βγάλει ένα συμπέρασμα από αυτή την αληθινή ιστορία, εκείνο που ξέρω είναι πόση ευτυχία ένιωσα όταν είδα να επιλέγεται το συγκεκριμένο παιδί. Το μοναδικό παιδί που θα έβλεπε δελφίνια από τόσο κοντά, που θα τα τάιζε και θα τα χάιδευε.
Μικρέ μου, θα στείλω στη μαμά σου τις φωτογραφίες.

ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Είναι κάποιοι άνθρωποι που έτσι όπως ήρθαν στη ζωή σου αθόρυβα με τον ίδιο τρόπο έχουν φύγει. Θα μπορούσαν να γίνουν οι καλύτεροι φίλοι σου. Θα μπορούσαν να παίξουν ένα σημαντικό ρόλο στη ζωή σου. Θα μπορούσες να εξαρτιέσαι από αυτούς. Τίποτα από όλα αυτά όμως δεν έχει συμβεί. Έχουν έρθει στη ζωή σου για ένα και μόνο σκοπό. Για να σε κάνουν να συνειδητοποιήσεις για ακόμα μία φορά-εκτός αν ανήκεις στην κατηγορία των ασυνείδητων-πόσο σπουδαίο πράγμα είναι αυτό που ονομάζουμε άνθρωπο.
Σήμερα συνάντησα έναν τέτοιο άνθρωπο.  Οδηγούσα όταν την είδα. Με είδε κι αυτή. Είχαμε κανα δυο χρόνια να βρεθούμε. Πάλι βιαστικά και τότε. Σταματάω το αυτοκίνητο στη μέση ενός δρόμου του χωριού.  Με φιλάει και εγώ την αγκαλιάζω. Τότε ήταν που συνειδητοποίησα μια λεπτομέρεια στη συμπεριφορά μου. Όταν αγκαλιάζω ανθρώπους που αγαπάω  πάντα ανεβοκατεβαίνει το χέρι μου στην πλάτη τους. Σαν να πιστεύω πως η αγκαλιά είναι λίγη και πως πρέπει να κάνεις κάτι ακόμα για να ενισχύσεις την αξία της. Αλλά αυτά είναι δικά μου καμώματα. Μετά τη φίλησα και γω. Δεν προλάβαμε να πούμε κάτι πέρα από το ότι "Έχει γίνει ένας κούκλος ο γιός σου" και να συνεχίσω με ένα "Όλα καλά;" "Όλα καλά" μου απαντάει. Ένα αυτοκίνητο ήδη είχε κολλήσει τη μούρη του. Μια στιγμή δηλαδή πριν κορνάρει-πράγμα που δεν έγινε ποτέ, γιατί μπήκα έγκαιρα στο αυτοκίνητο. Πόσο χάρηκα που την είδα! Χωρίς να την ξέρω καλά-δεν μας δώθηκε ποτέ αυτή η ευκαιρία-έχω νιώσει ότι είναι ένας όμορφος άνθρωπος. Ένας άνθρωπος που αξίζει να αγαπήσεις. Κι αυτό γιατί την ένιωθα δίπλα μου σε χρόνια δύσκολα, χωρίς να είναι ποτέ στην πραγματικότητα. Γιατί τις δυο τρεις φορές που έχουμε μιλήσει αρκετά, έχουμε μοιραστεί πράγματα που δεν μοιράζεσαι εύκολα. Γιατί είναι ένας άνθρωπος που ξέρει να χαμογελάει και στα δύσκολα. Και για μένα αυτό είναι μεγάλο προσόν. Βγαίνεις από το δικό σου κακομοίρικο εγώ και σκορπάς το χαμογέλο σου και ας είναι έτοιμο το ταβάνι να σε πλακώσει.
Είχα σκεφτεί αρκετές φορές να κρατήσω επικοινωνία μαζί της. Να κάνουμε παρέα. Αλλά ποτέ δεν έκανα την κίνηση. Ούτε κι αυτή. Ίσως γιατί αυτός είναι ο ρόλος που θα παίξει στη ζωή μου. 

ΕΝΑ ΜΗΝΥΜΑ ΠΟΥ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΙΝΟ

Δεν περίμενα πως θα έβρισκα ένα τέτοιο μήνυμα στον υπολογιστή. Θα μου πεις πως το μήνυμα αυτό, παρά τη δυστυχία του, έχει και την ομορφιά του. Στάλθηκε από έναν άνθρωπο που αγαπάει απ' ότι λέει τα βιβλία, αλλά η οικονομική κατάσταση της οικογένειας δεν του επιτρέπει να τα αγοράζει. Δεν γνωρίζω αν όντως το μήνυμα αυτό είναι αληθινό. Από τη στιγμή όμως που στο ιστολόγιο του βιβλίου έχω αναρτήσει ηλ.διεύθυνση, είμαι έτοιμη να δεχτώ οποιαδήποτε μηνύματα.  Ας δεχτώ λοιπόν ότι είναι αληθινό. Εϊναι δεν είναι ο αποστολέας δεν ζητάει κάτι παράλογο. Ένα αντίτυπο βιβλίου μου. Τόσα και τόσα χαρίζω. Και αν όντως είναι έτσι τα πράγματα, τι καλύτερο να χαρίσεις κάτι σε κάποιον που έχει ανάγκη. Ανάγκη, ένα βιβλίο! Αυτά σκεφτόμουνα, αργότερα έμαθα πως άλλοι δυο συγγραφείς Παιδικής Λογοτεχνίας έλαβαν το ίδιο μήνυμα. Και άρχισα λίγο να προβληματίζομαι για την αλήθεια. Ύστερα θυμήθηκα τα λόγια μιας φίλης μου. "Πόσα βιβλία αγόραζα παλιά για μένα και τα παιδιά. Τώρα μόλις πάω να αγοράσω ένα βιβλίο, έστω για τα παιδιά. σκέφτομαι πως είναι καλύτερα να αγοράσω κρέας" Είχα ταραχτεί από αυτή της την κουβέντα. Μου φαινόταν, εξωπραγματική. Μέχρι που την πιο κοντινή μου πόρτα χτύπησε με διπλό χτύπημα, η ανεργία. Και είναι σε αυτό το σημείο που λες ευτυχώς που είμαι καλά, μπορώ να δουλεύω και να αμοίβομαι γι αυτό.
Το βιβλίο θα της το χαρίσω. Εϊναι δεν είναι αλήθεια όλα αυτά. Γιατί ξέρω πως μπορεί και να είναι...

Καλημέρα σας,

Είμαι λάτρης των βιβλίων από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.
Οταν ήμουν μικρή λαχταρούσα να έχω πολλά βιβλία αλλά οι γονείς μου δεν θεωρούσαν απαραίτητα
τα εξωσχολικά βιβλία κι έτσι δεν μου αγόραζαν.
Στην ηλικία των 18, όταν ξεκίνησα να εργάζομαι άρχισα ν' αγοράζω. Εχω διαβάσει πολλά.
Τα τελευταία όμως 2,5 χρόνια λόγω της ανεργίας μου, δεν μπορώ ναπροβώ σε καμία αγορά.
Προηγούνται τα πραγματικά άκρως απαραίτητα. Με πονάει πολύ αυτό.
Παρά τις 4 ξένες γλώσσες που γνωρίζω και την 20ετή προυπηρεσία μου, μένω στα αζήτητα.
Εχω πέσει σε κατάθλιψη, δεν σας το κρύβω. Ευτυχώς έχω τον 7χρονο γιό μου και τον άντρα μου
ο οποίος δυστυχώς εργάζεται με ημιαπασχόληση οπότε καταλαβαίνετε....
Αυτοί οι 2 είναι η παρηγοριά μου. Αυτή την αγάπη μου για τα βιβλία την έχω εμφυσήσει και στο
αγοράκι μου ο οποίος ξεκίνησε φέτος την α΄δημοτικού.

Παίρνω όλο το θάρρος που μου δίνει η επικοινωνία μου μαζί σας μέσω αυτών των γραμμών και θα ήθελα
να σας ρωτήσω αν έχετε τη δυνατότητα να μου δωρίσετε ένα αντίτυπο απο το βιβλίο σας
" Δεν είμαι τέρας σου λέω ". Εχω διαβάσει πολλά καλά σχόλια και θα ήθελα να το διαβάσω κι εγώ.

Αν πραγματικά μπορείτε θα μου δώσετε μεγάλη χαρά.

Με συγχωρείτε για το θάρρος μου και συγγνώμη αν σας κούρασα.